Бепарво бўлмоқчиман

– Уйланганмисан? – деди негадир сирли жилмайиб.

Калла чайқадим.

– Жуда соз! Менга сендай бўйдоқ йигит керак эди, – деди у. – Қани, бу ёққа юрчи.

Етаклашиб кўчага чиқдик. Ҳаридорим каттароқ ерда ишлайди шекилли, шофёри ҳам бор экан. У бизни кўрдию зинғиллаб келиб эшик очди.

– Менинг исмим Шавкат, – деди янги танишим, – сеники…

– Манзур.

– Ў, чиройли исминг бор экан. Кунига қанча пул ишлайсан, Манзурбой?

– Ҳа, энди, хизматга қараб– да, ака. Ўн беш минг, йигирма минг.

– Дуруст, – деди у мени ёнига ўтқазиб, – мен сенга беш кунлик ҳақингни бераман.

Шартимизга кўнсанг бўлди.

Юрагим шув этди. «Бекорга шунча РїСѓР» бермаса керак. Нега уйланганмисан, деб сўради экан? Р?шқилиб, Р±РёСЂ балога йўлиқмасам бўлгани. Шарти қанақа экан?В»

Шавкатнинг бетига гумонсираб қарадим.

– Нима иш қиламан, ака? Айтиб қўйинг– да мундоқ.

Шавкат кулди.

– Ҳеч нима қилмайсан. Меҳмон бўласан. Еб– ичасан, дам оласан, томоша кўрасан. Кейин хизмат ҳақингни олиб кетаверасан. Қўрқма, мен ёмон одам эмасман.

Таажжубим баттар ортди. Йўлга тушдик. Чирчиқ томонга қараб кетдик. Дўрмонга етганда ўнг тарафдаги маҳаллага бурилдик.

Бу ерлар менга сал– пал таниш. Бултур кузда жўраларим билан бир бойваччанинг уйида ишлаган эдик.

РЈС‡ қаватли Т›РёСЂРјРёР·Рё иморат олдида тўхтадик. Машина товушини эшитиб, дарвоза СћР· – ўзидан очилди. Р?чкари РєРёСЂРґРёРє.