Бепарво бўлмоқчиман

«Ошиқ булбул бугун ўз гулининг васлига етди, муборак бўлсин!», «Тозагул янгамиз бир тилла узук бўлса, Шавкат акамлар узукка кўздек ярашди», «Биз келин – куёвга тўрт ўғил, тўрт қиз тилаймиз! Кейинги йил бешик тўйида учрашайлик».

Тўй етти хуфтонда тарқади. Шавкат янги хотинига атаб шаҳарнинг ўртасидан уч хоналик уй олиб қўйган экан.

Валижон икковимиз келин билан дугонасини кузатиб қўйиб, қайтиб келдик. Қарасам, ҳовлида бизни Шавкат кутиб турибди.

– Қалай, куёв бола, тўй яхши ўтдими? – деди кулиб.

– Зўр бўлди, – дедим ва костюмни еча бошладим.

– Тек тур, – деди Шавкат, – бу кийим – бош мендан эсдалик.

Тепкилаб кийиб юр. Дуо қилсанг бўлди.

– Худойим сизга қўшалоқ ўғил ато қилсин. Раҳмат, ака.

– Айтганинг келсин. Хўп, ҳайр. Вали сени уйингга обориб қўяди.

Эски кийимларимни олдим. Валижон тўйдан насиба, деб икки сув халтани тўлдириб, қўлимга ушлатди.

Шерикларим, ухламай мени кутиб ўтиришган экан. Эгни – бошимга қараб учириқ қилишди.

– Бировни тунаб келаяпсанми, Манзур, қуллуқ бўлсин!

– Худди тўйдан чиққан куёвга ўхшайсан– а?

– Ростдан ҳам куёв бўлдим, – дедим ва кундузги саргузаштимни айтиб бердим.

Йигитлар дарров шишаларни очди. Тўйхонада уялиб туз тотмаган эдим, қазиқарталарга ҳужум бошладик.

Эрталаб саҳар турдиму янги либосларимни бир халтага солиб, Юнусободдаги буюм бозорига қараб зинғилладим. Қанчага олса, сотаман.