Бепарво бўлмоқчиман

У «қа – қа – қа!» деб жон ҳолатда қочдию бир тиканли бутанинг остига кириб олди. Энгашиб пойлаб турдим. Унинг катта тожи кўринди. қўл чўзган эдим, ортига тисарилди. Мен ҳам таваккал қилиб бутага бош суқдим. Хўроз вағиллаб бетимга чанг солдию, қўлимни чўқиб, биқинимдан ўтиб кетди. Ҳам бутанинг тиконига, ҳам безори хўрознинг тирноғига тирналиб қолавердим.

Яна бирор соат хўроз қувиб кўрдим. Бироқ унинг битта патига ҳам қўлим етмади. Буни кўриб, хўрознинг чапдастлигию менинг ношудлигимга тан бердими, Мирсодиқ олдимга келди.

– Бугун ишингиз юришмади, домла, – деди илжайиб, – хоҳласангиз биз билан тушлик қилинг – да кета қолинг.

– Қилмаган ишга ҳақ оламанми, – дедим ҳижолат бўлиб, – кераги йўқ.

– Хўроз тутолмаган бўлсангиз ҳам, ярим кун вақтингиз кетди. Олинг! – У чўнтагимга пул солиб қўйди.

– Қизиқ бўлдию…

– Ҳа, роса қизиқ бўлди. Сизни билмадиму аммо биз мазза қилиб дам олдик. Тожихондан берган тузимга рози бўлдим. Энди эртага келасиз. То шу хўрозни тутиб, патини юлмагунча келаверасиз. Мен ҳақингизни тўлаб тураман. Келишдикми?

Жўнадим. Кўчада овқатланиб, хужрага қайтгунимча кун кеч бўлди.

– Р?Рµ, домла, РЅРёРјР° бўлди, биронтаси билан муштлашиб келдингизми?

– Ҳа, боксга тушдик, – деб кулиб қўя қолдим.

Кечаси билан ухлай олмай тўлғониб чиқдим.