Бепарво бўлмоқчиман

Хотиннинг чўнтагини қоқиштириб майда пулларини олдиму автобусга қараб кетдим.

Одатдагидек ишга ярим соат кечикиб келдим. Директорнинг кабинетида мажлис экан. Секин кириб пойгакка ўтирдим. Ҳабибахон мени кўрди– ю, ўзини кўрмаганга олди.

Нима қилар экан, деб яна уч– тўрт кун атай ишга кечикиб бордим.

Ниҳоят, директор чақиртирди. Қийшайиб кириб бордим. Местком раиси, бухгалтеримиз, яна икки киши ўтирибди.

– Келинг, ўртоқ Асқаров, – деди Ҳабибахон чимирилиб, – ўтиринг.

Қайсарлигим тутиб ўтирмадим, тикка туравердим. Местком собиқ улфатимиз эди, мени ёқлади.

Бухгалтеримиз – бадбашара, бева хотин табелдан ўчириш керак, деб туриб олди, хуллас, оғзаки ҳайфсан билан қутилдим.

Ўрнимдан турувдим, директор танбеҳ берди:

– Ўртоқ Асқаров, сал… у ёқ– бу ёғингизга қараб юринг. Кўйлак дазмолланмаган, костюмнинг бир тугмаси йўқ.

Ҳар қалай олий маълумотли кишисиз. Ҳайми?

“Ноҳай”, деб чиқиб кетмоқчи бўлдим– у, тилим қичиди:

– Хотиндан ёлчиганмиз, – дедим масҳараомуз кулиб, – совуқ мижозига йўлиққанман шекилли, ишдан келади – ю, таппа ташлаб ухлайди…

Билиб турибман, гапим Ҳабибахонга оғир ботди.

Лекин сир бой бермади.

– Бўпти, сизга рухсат, – деди совуққина, – Рафиқангизга ўзим тайинлаб қўяман.

Кечқурун костюмни икки буклаб қараб ўтирдим. Хотин келиши билан башарасига отиб юбордим.