Бепарво бўлмоқчиман

Тўрт қадам нарида ҳув поликлиникадаги доктор йигитим илжайиб турарди. Уни ҳам яқинда укол қилишган шекилли, билагини шимариб, тирсагини букиб олибди.

– Р?Рµ, домла, РЅРёРјР° бўлди? – деди кўришиш учун Т›СћР» чўзиб. Уколнинг заҳридан жоним РѕТ“СЂРёР± турган СЌРґРё, қийналиб бўксамни кўтардим.

– Сизнинг муолажангиздан кейин… шу ерга келиб қолдик, – дедим инқиллаб – ўзларидан сўрасак?

Докторнинг кайфияти ёмон шекилли «салом»имга яраша алик олди:

– Биз ҳам… сиздақа касалларни даволай–даволай. Етган еримиз шу бўлди, домлажон…

Бир вақт юрагим санча бошлади.

Салдан кейин бошим ғир – ғир айланди. Пўп этиб кроватга ўтириб қолдим. Доктор югуриб ёнимга келди. Томиримни ушлади–ю лўкиллаб чиқиб кетди. Бир зумда ҳамшира кирди. У қалин дафтарни очиб кўриб:

– Сиз Бакировмисиз? – деди менга.

– Бакиров мен, бу киши Кабиров! – жеркиб берди доктор.

Ҳамшира «Вой, шўрим!» деб бошини чангаллади. Қўлтиғидаги дафтар шалоплаб ерга тушди.

– Ана, медикларингизни аҳволи, – дедим докторга, оғзимга таблеткага ташлаётиб – ҳавас қилинг.

Бакиров ҳам гапга чечан экан, дарров жавоб берди:

– Ўзингиз ўқитган болалар–да, домлажон, ҳар қанча ҳавас қилса арзийди…

Мен СЌРЅРґРё РѕТ“РёР· жуфтлаган СЌРґРёРј, Бакиров В«Р?Ті!В» деди–ю, Т›РѕСЂРЅРёРЅРё чангаллаб қолди.

Уни суяб кроватга ётқиздим. Кейин навбатчи врачни чақиргани зинғиллиб кетдим.