Қатл куни

Р?стасанг телефонни кўтар, Т›СћРЅТ“РёСЂРѕТ› Т›РёР», сенга СЏРЅРіРё дамланган чой олиб келишсин, истасанг, Р±РёСЂ РѕР· узангач, туриб РєРёР№РёРЅ, ресторанга туш, официантни чақириб музқаймоқ билан РєРѕРЅСЊСЏРє Р±СѓСЋСЂ, мусиқага қулоқ СЃРѕР», СЂР°Т›СЃ қилиб сакраётган жамоатни тамоша Т›РёР». Официант аёл РјРѕР№РёР» бўлса, “пойдём СЃРѕ мной” деди СѓРЅРіР°.

Рози бўлса бўлсин, бўлмаса жаҳаннамга!.. Коньякни ич, музқаймоқни е, тифтга миниб ўз хонангга чиқ, ёт тўшакка узала тушиб. Маҳмуд кайф қилганда ҳамиша ёдига ё Москва, ё Киев тушарди. Чунки Қандай лаззатли кунларни бошидан ўтказган бўлса, шу икки шаҳарда ўтказган эди. Қайғусиз, бахтиёр кунлар эди у кунлар. Йил бўйи топган-тутганини бир ойлик таътилда ана шу шаҳарлардан бирида елга совурарди. Аммо уч-тўрт кун меҳмонхонада ётгач, тушига қишлоғи кира бошларди. Ўн кун ўтгач эса мана шу ёмғир, туман, Григор арманининг аъзойи баданга ўт қўядиган арағи кўз олдидан ўтаверарди. Ҳар сафар, нега бу шаҳарларга ёлғиз келаман, нега тенг-тўшларимдан бирини кўндириб олиб келмайман, дея афсус қиларди… Ҳар қалай, бир амаллаб таътилни ўтказиб, қишлоғига қайтиб келарди. Бироқ икки кун ўтгач тағин Москва, Киев меҳмонхоналарини соғина бошларди. Шунда асабийлашар, беморларни нари-бери кўриб жўнатиб юборар, йиллар бўйи кўникиб қолган ҳаёт тарзига гўё янгидан мослашиши лозим эди. Ўн-ўн беш кун ўтгач, одатдаги Маҳмудга айланарди-қоларди.