Қатл куни

Бир-икки марта керишди, тағин бир стакан муздай боржом ичиб, кекириш учун роса уринди, бироқ ичидан ҳеч нарса чиқмагач, тағин баланд овозда, “яхшиси, ётаман, балки ухлаб очиларман”, деди. Қайишини ечмоқчи бўлган эди, шу пайт дарвоза қаттиқ тақиллаб қолди ва ташқаридан ўсмир боланинг овози эштилди:

– Маҳмуд дўхтир, ҳой Маҳмуд дўхтир!

Маҳмуд боланинг овозини таниди, бу – Зулфиқор отанинг невараси Мошунинг овози эди.

– Ҳа, Мошу, сенмисан?

Дераза олдида бир шарпа пайдо бўлди.

– Ҳа, мен.

–Тинчиликми ўзи?

– Зулфиқор бувамнинг мазаси қочиб қолди, тез Маҳмуд дўхтирни олиб келинглар, деяпти.

–Нима қипти, тағин юрагими?

–Йўқ… Ранг-рўйин оппоқ оқарган. Бу кечадан ўтмайман, деяпти. Тушида урядникни кўрган эмиш.

Маҳмуд кулди.

–Қанақа урядник, ҳой бола, эсинг жойидами ўзи, балки прокурорни айтгандир?

–Йўқ, оға… Негадир аҳволи жуда оғир. Бўла қол, жон оға, тезроқ борайлик, – Мошунинг овози титрар эди. – Темир тоторнинг қайиғи билан келдик.

–Ҳозир, укажон, ҳозир, бормасдан бўладими ахир! – Аммо ҳар эҳтимолга қарши сўради: – Кур тошиб кетмаганми? Темирнинг қайси қайиғи билан келдинглар??

–Моторлиси билан.

–Ҳа, унда кутиб тур, мен ҳозир.