Ортда қолган йўл

Эрталаб Холида опа сигир соғиш учун ўрнидан энди қўзғалган эди, Саодат ҳам худди шуни кутиб ётгандай сакраб ўрнидан турди.

– Ойижон, ойи, мактабимга кечикиб қолмайин. Зуҳра ўртоғим кетиб қолмасин, – деди шошилганча кийинар экан.

– Ҳали мактабга эрта, қизим. Мунча шошилмасанг.

Чой-пойингни ичиб олгин. Мен сигирни соғай, сенга ширчой қилиб бераман.

– Эрта эмиш, – лабини чўччайтирди Саодат. – Шоҳидангиз кетиб қолибди-ку ишга. Мен ҳам мактабга эртароқ боришим керак.

– Мактабга сени бугун ўзим олиб бораман. Тезгина бет-қўлингни ювиб, сочларингни тараб тургин, қизим.

Мен сигирни соғиб олай, – деди Холида опа ва сут челакни олиб молхонага қараб кетди. Сигирни соғиб қайтганда, Саодат тайёр, китоб-дафтарларини ойиси тикиб берган жилдга солиб уни кутиб ўтирар, ўзи нимагадир ўйчан эди.

– Ҳа, қизим. Ниманинг хаёлини суриб қолдинг?– деди Холида опа кулиб. Кичкина чойнакчага чой дамларкан.

– Дадам ҳам келмадилар. Портфель келтирмай, ўзлари келсалар ҳам майли эди-я, ойижон, – деди онасига ғамгин тикилиб.

Холида опа бир газ чўкиб кетгандай бўлди.

Шундай бўлса ҳам қизига билдирмади:

– Хафа бўлма, қизим. Бирор кун келиб қолар даданг ҳам, – деди оғир хўрсиниб.

– Ойижон, ширчой ичмайман, пишириб ўтирманг. Чойни ичиб, тезроқ бора қолайлик мактабга.