Ортда қолган йўл

Р?РєРєРё йиллик уқубатлар РєСћР· олдидан ўтди. Лекин дарров ҳасрат дафтарини варақлагиси келмади.

– Шундай, – деди секин, – мавриди бўлмади келишнинг.

– Боланг қани? Нега ташлаб келдинг? – деди энди невараси эсига келиб Холида опанинг.

Моҳиранинг боши айлангандай бўлди. Шундай ҳам синиқ ранги яна ўчинқиради.

Хасталардай зўрға:

– У ўлди, – деди. Деди-ю меҳрибон онаизори, сингиллари, отасидай ғамхўр Тоштемир оталарнинг ҳузурида эканлиги эсига тушиб, хўрлиги келди ва елкалари титраб-титраб аччиқ изтироб билан йиғлай бошлади.

– Қўй энди, Моҳи, – деди Тоштемир ота юпатиб,– энди сени ҳеч қаёққа юбормайман.

Турмуш қилгиси келса Турғунбойнинг ўзи келсин. Шу ерда ҳам иш бор. Бир томондан Холидахон билан мана бу қизалоқларни ҳам ёлғизлатиб қўйиш яхши эмас.

– Ҳали ҳам кўчимиз орқамиздан келяпти, – деди Моҳира кўзёшларини артиб.

Кутилмаган муҳаббат

Саодат мактабдан келиб, уйда Турсунбой ўтирганини кўрди. Югуриб бориб, қучоқлаб олди.

– Ака, қачон келдингиз?

– Ҳозиргина, – деди Турсунбой ҳам Саодатни эркалатиб.

– Энди кетмайсизми? – деди Саодат севиниб.

– Кетмасам бўлмайди, синглим, – деди Турсунбой катталарга гапираётгандай жиддий, – ишлар қолиб кетади-да.

Саодатнинг бирдан қовоғи солинди. Мана икки йил бўлибдики, Турғунбой олдида безиллаб кун ўтказар, Турсунбой уйда бўлган кунлари унга байрам эди.