Ортда қолган йўл

– Шошилманг, – деди Турсунбой, – қиз тугул ҳали мен ҳам ўйлаб улгурганим йўқ лоақал. Бирор кун ўйлаб олай, – деди Турсунбой ва Тоштемир отага қаради.

Бу қарашдан Тоштемир ота “Қизнинг кўнглини билай” деган маънони ўқиди ва “Майли Турғунбой, ўйлаб олсин. Бу умр савдоси”, деди.

– Маҳмадана, – деди Турғунбой бўғилиб, – билганингни қил, тайёр қиздан ҳам ҳали қуруқ қоласан.

– Бўлмасам, сизга ўхшаб туҳмат қилайми? – деди Турсунбой ҳам ғазабланиб.

Турғунбойнинг вужуди ёниб кетди. Муштини тугди. Зарб билан бир туширмоқчи эди-ю, раисдан ҳайиқди.

Эрталаб Турсунбой уйғонганда қизлар далага кетган эди.

Турғунбой ҳам ишга отланар экан:

– Ўйлайдиганингни тезроқ ўйлаб ол! – деди-ю жўнаб кетди.

Турсунбой ҳам нонушта қилиб бўлиб, Шоҳида ишлайдиган бригада даласи томон йўл олди.

Кенг пахтазор оралаб борар экан, узоқдан пахта тераётган қизларнинг ашуласи қулоғига чалинди ва ўша томонга бурилди.

Кўнгилдагидай худди Шоҳида пахта тераётган эгат бошидан бориб қолибди. Теримчилар анча орқада, у эса ўзи куйлаётган куй янглиғ чунонам пахтани чиройли қилиб терар эдики, гўё чаноқдаги пахталар унинг этагига оқиб тушаётгандай туюлар эди, кишининг кўзига.

– Ҳорманглар! Ҳорманг Шоҳидахон! – деди Турсунбой овозининг кучсиз чиққанидан ўзи ҳайрон қолиб.

– Саломат бўлинг, Турсунбой ака. Нечук бизнинг далага айланиб келибсиз? – деди Шоҳида шаддод.