Ортда қолган йўл

Ёнидаги икки гўдагига бугундан бошлаб ҳам ота, ҳам она бўлиб парвона бўла олармиканман, деган ўй-хаёлда фарёд чекди.

У уйига бир олам ғаму ҳасратда қайтиб келди. Почтальон хат ташлаб кетибди. Шоҳидага ўқитди. Мунгли қизи неварасининг вафот этганини хабар қилар эди.

– Эй, фалак! Ҳамма кўргиликларни наҳотки бир кунга йиғиб қўйган бўлсанг?! – дерди нола қилиб Холида опа.

Кун бўйи йиғлади. Ҳовлиси қўшнилар билан лиқ тўла бўлса ҳам, қалби бўшаб қолгандай эди. Эртасига раиснинг олдига борди. Воқеани тушунтирди:

– Мени Моҳиранинг олдига кўчиб боришимга ёрдам берсангиз, – деди мўлтиллаб.

– Синглим, – деди кекса, кўпни кўрган раис Тошпўлат ота, – икки ёш гўдагингиз билан нотаниш жойда қийналиб қолмасмикансиз? Куёвингизнинг феъли ўзингизга аён.

– Майли, мен қийналай, аммо болам қийналмасин. Овунчоғидан ҳам ажралиб, йўлимга кўзлари нигорон бўлиб ўтиргандир бечоранинг.

Бирорта менга яраша иш-пиш ҳам топилиб қолар. Гўдакларимни куёвнинг қўлига қаратиб қўймасман.

– Соҳиббой хафа бўлади биздан-а, синглим, – деди раис ҳам бўшашиб.

– Хафа бўлмайдилар. Эсон-омон келсалар, Моҳираларни ҳам бирга кўчириб яна келаверамиз-да.

Ўз қишлоғимиз, ўз ҳовли-жойимиз, – деди Холида опа худди ўша қувноқ кунлар яқиндай бирдан тетикланиб.

Ниҳоят, раис рози бўлди. Машина ажратиб, киши қўшиб, Холида опани енгил кўчириб юборди.