ДУРР УЛ–МАЖОЛИС

Худодан анжир дарахтига фармон бўлди:

– Ўзга дарахтлар Одамга барг бермади, сен нега авратпўш

(

уят жойни ёпадиган нарса) бердинг ва фармонга бўйин товладинг?

Дарахт деди:

– Р?лоҳим, сен Одамни пайдо қилмоқчи бўлиб, дедингки, мен Р±РёСЂ мавжудот пайдо қилурман, Сѓ мени РґСћСЃС‚ тутади РІР° менинг лутфим билан ҳамиша сарафроз бўлади.

Р?лоҳим, мен шу назарингни мулоҳаза қилиб, СѓРЅРіР° паноҳ бердим. Р?лоҳим, Р±РёСЂ кимсани азизу ҳурматли қилиб, даргоҳингга лойиқ қилсанг–у, нега орқасидан хорлик билан мардуд қилурсан?

Байт:

Агар бўлса кишига фазли Аллоҳ,

Қачон бўлғуси бу давлатга гумроҳ.

Шундан сўнг анжир дарахтига фармон бўлди:

– Сени барча дарахтлардан ортиқ кўриб, фазилатлар ато қилдим, кимки сенинг мевангдан еса ҳадду ҳисобсиз савоб топгай.

Рабб ул–иззат

(

Улуғлик эгаси) (Аллоҳдан) фармон бўлди:

– Эй одам, бефармонлик қилдинг, жаннатдан чиқ, жаннат бефармонлик қилувчиларнинг жойи эмас.

Одам бу дунёга келгач, қилган гуноҳининг шармандалигидан беш юз йил осмонга боқа олмади, кеча–кундуз эса йиғидан бўшамади. Бир куни қушлар йиғилиб, Одам йиғлаган кўз ёшидан ичиб: “Биз бундай лазиз ва ширин сувни ҳеч қачон ичган эмасмиз”, – дедилар.

Одам алайҳис саломнинг кўнглида: “Бу қушлар менинг кўз ёшимни масхара қиляптилар, эй илоҳим, бу қулингни жони чиқишга етди”, – деди.