ДУРР УЛ–МАЖОЛИС

Абдуллоҳ Муборак ундан:

– Эй хотин, бу мурдорни нима қиласан? – деб сўради.

Хотин деди:

– Бир неча фарзандим бор, бугун уч кундурки, ҳеч нарса ейишмаган. Бу қушни сўйиб, гўштини уларга едираман. Чунки, бу ҳазрати пайғамбар саллаллоҳу алайҳи вассаллам сўзи бўйича мубоҳ

(

Рухсатли, қилса бўладиган иш) дир.

Абдуллоҳ Муборак бу сўзни эшитиб, кўп ғамгин бўлди. Ўзига: “Эй, Абдуллоҳ, агар Каъбани тавоф қилиш керак бўлса, мана шу заифани кўнглини шод қил”, – дея барча йўл озиғини ўша хотинга бериб юборди.

Байт:

Кўнгил олмоқ ҳажжи акбар

(

улуғ ҳаж, пайғамбар туғилган кунига тўғри келадиган ҳаж) ўлди,

Ки юз минг Каъбадин бу беҳтар

(

яхши, соз) ўлди.

Ҳожилар ҳажни тавоф қилиб қайтганларида Абдуллоҳ Муборак деди:

– Каъбани тавоф қилиб олмаганимга яраша, ҳожиларни тавоф қилайин.

У шундай деб ҳожиларнинг мулозаматига келди.

Қараса, бир жамоа ҳожилар карвони келяпти, бориб уларни зиёрат қилди, Ҳожилар ундан:

– Эй Абдуллоҳ, биз сени Каъбада кўрдик. Бағдодга қачон келдик? – деб сўрашди.

Абдуллоҳ бу сўзни эшитиб, таажжуб қилди ва ўзича: “Худонинг ҳикмати шундай бўларкан–да”, – деб мулоҳаза билан уйига борди.

Кечаси тушида унга дейишди:

– Эй Абдуллоҳ, нега ҳайрон бўласан, ҳожилар рост айтяптилар, лутфингни ўша аёлга кўрсатган эдинг, бир фариштани сенинг суратингда қилиб ҳажга юборилди.