ДУРР УЛ–МАЖОЛИС

Улар:

– Кимки Аллоҳу таолонинг дўсти бўлса, ўша одамга! – дедилар.

Мусо алайҳис салом бу сўзни эшитиб:

– Бу гўрга кирган одамга шодликлар бўлсин! – деди.

Шу онда Жаброил алайҳис саломга

“Мусога бир олма элтиб бер!” – деган фармон бўлди. Мусога олма бердилар. Мусо олмани ҳидлаган эдики, Азроил унинг жонини олди.

Ўша икки гўрковдан бири Жаброил, Мекоил эди.

Р?лоҳим, барча пайғамбарлар ТіР°Т›Т›Рё ҳурмати, мен шикастани, барча мўминларни қиёмат РєСѓРЅРё лутфу караминг бирла дўзах азобидан асраб, беҳишти анбар сиришт

(

анбар ҳиди келиб турадиган жаннат) дан насиб этгайсан.

Ё илоҳ ал–оламин, ё хайр ан–носирин!

(

Эй оламларнинг худоси, эй ёрдам қилувчиларнинг энг яхшиси”).

Бешинчи боб

ТІРђР—Р РђРўР? СУЛАЙМОННР?РќР“ ФАЗР?ЛАТЛАРР? БАЁНР?ДА

Ривоят қилишларича, Меҳтар Сулаймон тахтини шамол учириб юрарди. Бир гуруҳ қизлар ўйнаб юриб, унинг тахтини кўрдилар ва бу кимнинг тахти деб сўрадилар.

– Сулаймоннинг тахти! – дейишди уларга. Қизларнинг орасида балиқчининг қизи бор эди. У дугоналарига:

– Мени Сулаймон олса қандай соз бўлар эди! – деб қолди.

Дугоналари унга:

– Ўзингга ярашадиган гапни гапир! – дейишди ва уни шундай маломат қилишдики, қиз айтган гапига пушаймонлар еди.

Бироздан сўнг бошини кўтариб: – Мунча маломат қилмасаларингиз, мени унга бераман деса, Худо қодирдир! – деди.

Меҳтар Сулаймон тахти билан бир шаҳарга етди.