ДУРР УЛ–МАЖОЛИС

РЈ ҳали СѓР№Т›СѓРґР° экан, подшоҳ юборган одамлар етиб келишди РІР° СѓРЅРіР° “ Яхшиям СѓР№Т›СѓРґР° экансан, Р?СЃРѕ алайҳис салом қани? РўСѓСЂ ўрнингдан, олдимизга туш, подшоҳ сени чақирмоқда!” дейишди.

Бечора подшонинг олдига борди. Подшо ундан:

– Р?СЃРѕ қани? – деб сўради.

Дарвиш:

– Мен СЃРёР·РЅРёРЅРі олдингизга кетаётиб, РєСћРї фикр қилдим, музтар бўлиб, Р?СЃРѕ алайҳис саломни қаердан топаман деб, ётиб ухлаб қолибман.

РўСѓС€ РєСћСЂРґРёРј, тушимда Р?СЃРѕ алайҳис салом хабар бердилар: “Тур қайтиб Р±РѕСЂ, эртага Сѓ ерда ТіРѕР·РёСЂ бўламан”, – дедилар. Ҳали уйқудан уйғонмаган СЌРґРёРјРєРё, РЅРѕРіРѕТі булар келиб, тутиб олдилар! – деди.

Подшо вазирга боқди, вазир:

– Бир кеча сабр қилмоқ керак! – деди.

Бу фақирга бир кеча муҳлат бердилар. Агар унинг сўзи ёлғон бўлса, хоҳлаган жазоларини бермоқчи бўлдилар.

Эртасига биёбонда бир нур пайдо бўлди.

Қарасалар, Р?СЃРѕ алайҳис салом тўлин ойдек тулуъ

(

чиқмоқ, мас: Ой ва Қуёш чиқиши) қилиб келаяптилар. Подшо тахтидан тушиб, истиқболига пешвоз чиқди ва иззату икром бажо келтирди. Подшо деди:

– Эй пайғамбари Худо, подшозода овга бориб, бир эр–хотинни ўзи билан олиб келди.

Сўрасам, эр бу менинг хотиним дейди, хотин эса бу эркак мени ўғирлади, дейди. Бу киши сизни гувоҳ қилмоқчи. Бу воқеани тушунтириб берсангиз!

Меҳтар Р?СЃРѕ алайҳис салом:

– Ҳар икковини ҳозир қилинг! – деди.

Ҳозир қилдилар.