ДУРР УЛ–МАЖОЛИС

Бизлар неча йилдирки, даргоҳингда тасбиҳу таҳлилга

(

ло илоҳа иллаллоҳ жумласини такрорлаш) машғулдирмиз, бироқ бизга бундай иноят бўлмаган, – дедилар.

Худодан жавоб келди.

– Тупроққа кўрсатган лутфу карамим ҳеч қачон сизларга бўлмайди, Одам бандалик завқини тотмаган бўлса–да, менга ҳамду сано айтди…

Ҳақ субҳонаҳу ва таоло яна фаришталарга деди:

– Мен бандаларимнинг вужудида бир неча нарса пайдо қилибманки, бу нарсалар сизларда йўқ: биринчиси – ейиш, иккинчиси – шаҳват

(

жинсий алоқа истаги) туғёни, учинчиси – ҳирс ва ҳасад, тўртинчиси – ҳою ҳавас, бешинчиси – шайтон васвасаси, олтинчиси – маккор дунё иштиёқи.

Эй фаришталар, агар бу нарсалар сизларда бўлса эди, албатта, гуноҳ қилган бўлар эдингиз. Эй Арш ва фаришталар, сизлар жаннат ва дўзахни кўз билан аниқ кўрасизлар. Одам фарзандларидан ҳеч ким уни аниқ кўрмайди, бироқ менинг борлигимга кўрмай иймон келтирадилар.

ТІР?РљРћРЇРў

Ривоят қилишларича, Зулайҳо Юсуф алайҳис саломга етишиши учун шундай бетоқат бўлдики, уни етти қаср ичига киргизиб, эшикларни беркитди ва ўзи унга арз қилиб деди:

– Эй Юсуф, менинг муродимни ҳосил қил.

Ҳазрати Юсуф алайҳис салом юзини ўгирди. Зулайҳо унга деди:

– Эй Юсуф, менинг дилим орзусини ҳосил қилмагунингча қўймасман.

Юсуф алайҳис салом Зулайҳодан бу сўзни эшитиб, деди:

– Эй Зулайҳо, бу сўзни этмаки, менинг Худойим ҳозирдир.