Тахмина

– Жим бўл. Мен сени еб қўймайман-ку, ахир, – у энди жудаям бўғриқиб, қизишиб, саросималик билан менинг лабларимдан, бўйним ва кўкрагимдан ўпа бошлади. – Шошма, асалим, шошма. Сен энди ёш бола эмассан. Катта бўлиб қолдинг. Ҳаммасини билишинг, ўрганишинг керак…

Мен унга ортиқча қаршилик кўрсатолмайман.

Мастман. Беҳолман. Тобора кўзим тиниб, атроф чарх уриб боряпти. Ноилож унга бўйсунаман, кўзларимни чирт юмиб кўксига бош қўяман.

– Майли. Ўйнаймиз. Лекин…–тилим бундан ортиқ калимага бормайди.

У ҳам гапирмайди. Гапни йиғиштириб қўйган.

Жон алфозда ўпишдан бўшамайди. Мен энди буни билиб, тушуниб турибман. Лекин калламни ишлатолмийман. «Бўлар иш бўлди, қўрқма, бу ахир бегона одам эмас, дяд Доник-ку. У менга ёмонлик қилмайди», шу фикргина ўтади хаёлимдан.

Шундан кейин мен ўзимни йўқотиб қўйдим…

Ухлаб қолибман.

Бир вақт кўзимни очсам, қуёш тиккада турибди. Ҳалиги жойимда, қуруқ адёл устида ётибман. Кийинтириб қўйибди. Ўртадаги дастурхон ҳам йиғиштирилган. Уям ўз ўрнида донг қотиб ухлаб ётибди.

Базўр ўрнимдан туриб бориб, дарё бўйида ювиндим. Қайтиб келиб жойимда чўнқайиб ўтирганча, юм-юм йиғладим…

У уйғониб кетди, ўрнидан даст бошини кўтариб ёнимга сурилди.

Елкамни, бошимни силаган бўлди.

– Ўзингни Р±РѕСЃ, Тахминочка, – деди Сѓ. – РЁСѓ ишни билмай қилиб қўйибман. Р?ккаламиз ҳам маст эканмиз. Мени кечир.