Тахмина

Ўша кезлар ҳали анча ғўр, бироқ маккорлик ва қабоҳатнинг, жирканч шаҳватнинг қурбонига айланиб, энди ночорлик ва хўрликка, танҳолик ва бахтсизликка ҳукм қилинган Тахминанинг мажруҳ дилидан кечган, кечаётган, худди ўзи каби танҳо ва бахтиқаро онасига айтолган, айтолмаган сўзларини мен унинг шу пайтдаги руҳий ҳолатидан, аччиқ-аччиқ титрабқақшашидан, юзларидан, кўзларидан бемалол уқиб турибман.

– Ўшандан кейин орадан унча кўп вақт ўтмади. Бир куни кечки пайт уйимизга Дони кириб келди. Ҳар қачонгидек башанг кийинган. Ширакайф.

Аям билан ҳам, мен билан ҳам қучоқлашиб, ўпишиб кўришди.

«Менинг Хуршидам! Бутун дунёни ёритиб, чароғон қилиб турган Хуршидам!» – деб эркалади аямни. «Менинг Тахминочкам! Бу оламдаги энг гўзал, энг асал Тахминочкам! Принцесса мира всего!» – деб мени эркалади. Кейин чўнтагидан аям учун битта олтин билагузук ва тасмаси ҳам, ўзи ҳам олтиндан ишланган аёллар соатчасини менга ҳадя этиб, ўзи бирма-бир тақиб қўйди.

– Вай, қандай яхши! Бу совғалар қайси муносабат билан?!– деди аям қувониб-яшнаб.

– Узумини енг-у, боғини суриштирманг. Мистер Донининг совғалари ҳеч вақт муносабат қидирмайди!

Аям иккаламиз унинг юзидан ўпиб, миннатдорчилик билдирдик.

Кейин «обмойка»сига бир рюмкадан коньяк ичилгач, Дони:

– Энди гап бундай, – деди аямга. – Сиз ҳозир срочно пардозандозингизни қилинг. Ташқарида Мелиқўзи кутиб турипти.