Тахмина

– Собир ака, сиз рости билан унга пул бердингизми? – ногоҳ сўраб қолди Тахмина.

– Чўнтагида ҳемириси йўқ шопир пулни қаердан берсин…

Тахмина ширин жилмайиб қўйди. Яна каравотдан бош кўтариб, менга юзма-юз бўлиб ўтираркан, саволига қўшимча қилди:

– Унда Феруза опани қандай қилиб эритдингиз?

– Бу кечамиз насияга келишилди,– жиддий қиёфада жавоб бердим унга.

Тахмина аввалига ажабланиш билан боқиб қўйди. Кейин афтидан, ҳазиллашяпти, деган фикрга келиб, қувлик билан қўшимча қилди:

– Насияга мумкин бўлса, мен Тахминани бир йўла сотиб ола қолай демадингизми?

– Айтдим.

Лекин…

Мендан яна бирон қизиқроқ гап чиқишини кутиб, у кўзларимга бир дам қадалиб турди.

– Тахмина бир йўла сотилмайди. Биз уни майдалаб пуллаймиз, деди, – қўшимча қилдим яна жиддий қиёфада.

Менинг бу гапларим нечоғлиқ рост ёки ҳазил, буни фарқ қилиб ўтиришни у лозим билмаган ҳолда, «Ҳа, улар мени ҳали кўп соғадилар», деб қўйди.

– Улар деганинг кимлар, Тахмина?

– Кимлар бўларди… Шундай бир яширин гуруҳ бор. Фақат сиздан илтимос, Собир ака, бу гаплар шу ерда қолсин. Бунинг учун мени ўлдириб юборишлари ҳеч гапмас.

– Мен сени тушунаман, Тахмина. Менга ишон.

– Буларнинг ҳамма жойда одамлари бор,–деди у пастроқ товушда, олдин эшик томон бир назар ташлаб қўйгач. Тошкентдаям, Бишкекдаям, Олмаотадаям. Буёғи Бухорою Самарқанд, Душанбаю Ашхободда.