Тахмина

– Гап бундай,–деди Р?стам ака ҳамон жиддий қиёфада.–Марҳуманинг то йилигача ҳамма маросимларни менинг йигитларим ўтказиб беришади. РЇРЅР° қўшимча қанчаки РїСѓР» лозим бўлса, буёғидан ҳам хотиржам бўлинглар. РЋР·РёРј тез-тез хабар олиб тураман.

– Раҳмат амаки, сиз ташвиш қилманг, биз ўзимиз бир амаллаб…дедим мен оз-моз хижолат тортиб.

– Ундай дема, Тахмина, – сўзимни бўлди у. – Бундан кейин сен менга қулоқ солишинг керак. Бўлмаса, одамлар ёмон, замон ёмон, хароб бўласан.

– Ҳа, ҳа, гапингиз тўғри, – шоша-пиша уни маъқуллади Сурайё.–Одамлар ёмон.

Тахмина СЌРЅРґРё СЃРёР·РЅРёРЅРі этагингиздан тутиши керак. – Баракалла, сени калланг ишларкан, – мамнун бўлди Р?стам ака. – Бундан кейин ҳам сен шу ерда қоласан, Тахминага оналик қиласан. РЋР·РёРј ойлик тўлайман сенга… – Кейин Атога юзланди: – Сен биродар, қишлоғингга қайт. РЋСЂРјРѕРЅРёРЅРіРіР° СћС‚ тушиб кетмасин.

Шу-шу, индамай қолавердим. Сурайё мен билан яшай бошлади. Ато яна икки-уч кун тургач, Оҳангаронга қайтиб кетди. «Яна хабар оларман. Ўзларинг ҳам бориб туринглар», деди. Ўшандан кейин… яна ғалати ишлар бўлиб кетди, – ҳикоясида давом этди Тахмина.

–Сурайёнинг мендан бир-икки ёш каттароқ Акмал деган ўғли бор экан. Анча келишимли, мулойимгина йигитча. Болаликданоқ бувасининг қўлида ўсиб-улғайган, ҳозир ҳам улар билан бирга яшаркан. Сурайё бу ерда мен билан туриб қолгач, уни суриштириб келди.