Тахмина

Кейин болаларга хос ўкинчли бир оҳангда:

– Қани энди мен ҳам шоҳ қизи бўлсам, – деб қўйди.

– Агар шоҳ қизи бўлганингда нима қилардинг?–қизиқиб сўрайман ундан.

– Дадамга айтиб, ҳамма эркакларга қирон келтирардим,– қиқирлаб кулиб қўйди у. Кейин суҳбатимиз ногоҳ эсига тушиб, илова қилди: – Айтмоқчи, менининг номимни яна қаерда эшитгансиз?

– Қўқонда.

Бундан бир неча йил бурун Собир ака деган бир адашим бўларди. Ўшани Тахмина деган қизалоғи бор эди.

– Мениям дадамни отлари Собир эди. Биз ҳам Қўқонда яшаганмиз,деди Тахмина хотиржам оҳангда.

Бироқ бу сўзлар замирида алланечук дард, изтироб заҳри ётганини сезаман.

Ўртамизда бўлаётган гаплар пироварди нималарга бориб қадалишини мутлақо ўйламаган ва кутмаган ҳолда ўтирибмиз. Ногоҳ миямга урилган бир фикрдан шамдек қотиб қолдим. Ҳамон ёнбошлаганча, ҳамон менга беписандлик билан боққанча, шунчаки бир эркак, яъни вақт ўтказиш учун ва шу баҳонада, «айшу ишрат қадрига етмаган мендек шўрпешона ва гўл эркак»нинг ахийри қўлидан нима иш келишини кутишга қарор қилиб ётган Тахмина авзойимни кўриб, шашт билан қаддини ростлади-да, кўзлари чақнаб сўради:

– Сизга нима бўлди?!

Мен энди… юрагим ҳаприқиб, ҳаяжон билан:

– Аянгни оти… Хуршида эмасми? – деб сўрадим.

Тахмина ҳолсизлангандек бўлди. Ранги қочиб, кўзларини беҳол юмганча сўради:

– Ҳа. Сиз бизни танийсизми?..