Тахмина

Рухсоринг ўтида куйган қулингман,

Бахтимни ёритган оташ нуримсан.

Хуршида, Хуршида…

Мумтознинг уддабуронлиги ва олғирлигига ўзича тан бериб, шу билан бирга уни Хуршидадан пинҳона рашк қилганча ич-ичидан эзилиб ўтирган Сурайё сохта табассум билан қарсак чалди:

– Қойил, қойил! Мана, Хуршидага аталиб янги қўшиқ ҳам тайёр бўлди!

Хуршида бугунги кутилмаган учрашув ва танишувдан, кутилмаган эъзозу эҳтирослардан бағоят хушҳол ва сармаст ўтирарди.

У Мумтознинг бир зумдаёқ унга атаб қўшиқ тўқиганидан, қўшиқдаги «жону дилимсан, танҳо гулимсан» каби фараҳли сўзларидан лаззат оғушида эди.

Мумтоз ўша куниёқ Хуршидани обдон «ишлаб» қўйди. Уни қиёмига етказиб таърифу тавсифлаб, ҳусну жамолини кўкларга кўтариб мақтаб, қизни ўзига кўринмас чилвир билан маҳкам боғлади-олди. Эртаси куни тушликка эса уларни ўзи ётган шаҳар меҳмонхонасига таклиф қилди.

– Мен бу кеча энг яхши ашулаларимни алоҳида кассетага ёздириб қўяман, орасида ҳозирги «Хуршида»ям бўлади,–деди у қизларга.–Эртага борсаларинг, ҳадя қиламан. – Кейин Сурайёга қараб, қўшиб қўйди: – Ўзингиз яхши биласиз, мен кутишни ёмон кўраман.

– Хавотир олманг, борамиз, – деди Сурайё унга маъноли боқиб. – Айтганингиздай бўлади…

Эртасига Сурайё билан Хуршида ваъдага мувофиқ тайинланган вақтда Мумтознинг қабулида бўлишди.