Тахмина

Сиз мендан нимадир сўрамоқчи эдингиз… – Сен ҳали уйимизга ҳамма касофатларни дяд Доник бошлаб келди дединг…

– У дўзахини тилга олмаган яхши, – сўзимни бўлди Тахмина.–Қўйнимизга илон бўлиб кирган экан у.

Мен уни қўшимча савол билан чалғитиб қўйишдан чўчиб, сукут сақладим.

VIII

– Дони дастлаб кириб келган куни ҳозир ҳам ёдимда, – сўзида давом этди чалқанча тушиб ётган Тахмина энди мен томонга ёнбошлаб.

Шу аснода у очиқ қолган сонларини халатининг пеши билан ёпиброқ қўйди. – Ярим кечада аям иккаласи жудаям маст дадамни кўтаркўтар қилиб олиб келишди. Ўзлариям маст, оёқда зўрға туришибди. Аям уни менга «дяд Доник» деб таништирди. У одам мени, жудаям ширин қиз экан, деб мақтади. Чўнтагидан битта бели букилмаган юз сўмлик чиқариб, қўлимга тутқазди (дадамнинг бир ойлик иш ҳақи!) Нима қиларимни билмай турувдим, аям: «Бери, бери. Отныне дяд Доник наш близкий друг, не надо стесняться», деди.

Шундан кейин аям унга шу ерда тунаб қолишни таклиф қилди. Лекин дяд Доник рози бўлмади.

– Бугун эмас. Келгуси сафар албатта қоламан, – деди у менга зимдан кўз қирини ташлаб қўяркан. – Собир жўрамни эҳтиёт қилинглар.

Эртага ўзим ундан хабар оламан.

Янги танишимиз қайтиб чиқиб кетаркан, аям унга яна эргашди: – Сизни кузатиб қўяман.

– Йўқ, йўқ, сиз энди дам олинг, Хуршида, – эътироз билдирди дяд Доник.

Бироқ аям кўнмади, «ташқаригача холос» деб туриб олди.