Абое рабое

– Трэба непаслухмянага хлопчыка i яго маму y лесе высадзiць! Хай iх ваyкi з’ядуць! – пажартаваy сур’ёзны мужчына y касцюме i акулярах.

Але Мiкiта выдатна разумеy злую iронiю незнаёмага дзядзечкi i не думаy здавацца.

Па yсiх законах тэатра y такi момант павiнна было адбыцца нешта нечаканае i вострае.

І тут зашаргацела газета…

Выратавальнiца пасадзiла малога на каленi i цiхенька прашаптала:

– Мяне завуць Валянцiна Дзмiтрыеyна. І я чытаю вельмi цiкавую газету. Адгадай, як яна называецца?

Хлопчык здзiyлена i зацiкаyлена паглядзеy на жанчыну.

– А ну, давай хуценька знойдзем яе назву… Дзе яна тут схавалася? Ты ж такi разумненькi, кемлiвы! Будучы выдатнiк.

Мiкiта yмомант падцягнуyся, уважлiва паглядзеy на сваю настаyнiцу i дзелавiта сказаy:

– Я ведаю, у пачатку будзе назва, давайце пагартаем…

– Давай пагартаем, – паyшэптам паyтарыла Валянцiна Дзмiтрыеyна.

Пасля Мiкiта шукаy у загалоyках лiтары «а», «о» i «у», лiчыy старонкi, меркаваy, да якiх падзей размешчаны фатаграфii, i распавядаy, пра што б ён напiсаy у газеце.

– Хутка, аднак, вы яго абяззброiлi! – усмiхнуyся сур’ёзны мужчына y акулярах. – Вы, напэyна, па адукацыi педагог?

– Увага – вось што абяззбройвае! – усмiхнулася Валянцiна Дзмiтрыеyна. – Усе любяць, каб да iх ставiлiся yважлiва… А па прафесii я садавод…

Я заплюшчыла вочы i yявiла летнi духмяны сад Валянцiны Дзмiтрыеyны… Як пяшчотна ветрык гайдае цяжкiя галiнкi з сакавiтымi чырвонымi яблыкамi, а потым буйныя кроплi цёплага жнiвеньскага дажджу… Насычаныя пахi яблычнага павiдла, кампоту… «Вось прыеду дахаты, i адразу куплю першых смачных яблыкаy, – скрозь дрымоту падумала я, – усе вечарам будуць стомленыя, знерваваныя, а я да дамачадцаy з вiтамiнамi Увагi».

Катавасiя

Кошка Мурка ступае мякка, паважна, аб ногi ласцiцца, амаль штурхаецца, i хвастом высокiм ды пругкiм казытлiва кранаецца костачак. А на золку хусткай пуховай на грудзi ляжа да Шуры i «мур-мур-мур»…

Сабака Сняжок як дзiцячая цацка.

– Апошнi раз цябе, Мiшка, папярэджваю: сабаку свайго, бруднага, смярдзючага, у вёску вязi! Не месца яму y шматпавярховым доме, – абуралася на суседа Шурачка.

– Лепш кошку сваю выкiнь! – злаваyся Мiшка.

Аднойчы Сняжок запрыкмецiy Мурку ды брэхам зайшоyся – аглушальна-звонка, бесперапынна.