Абое рабое

 – Я, мабыць, халацiк куплю… Вунь той, цёмненькi. Ён i пэцкацца не будзе, i шырыня зручная. Я ж цэлымi днямi на кухнi, ля плiты, – нiбы апраyдваючыся, дадала Лiда.

У якi раз яна па-жаночаму рашуча i без асаблiвага шкадавання палiла y жыццёвай руцiне сваю чарговую маленькую мару…

Усюды паспець…

Маруся круцiцца каля турнiка спартыyнага комплексу, як заведзеная малпачка. Яркая спаднiчка ветразем надзiмаецца, i кучаравыя рыжыя коскi з яркiмi заколкамi на кончыках, быццам змейкi, лётаюць туды-сюды.

– Я, цёця Таня, два разы y тыдзень хаджу на плаванне, тры разы – на англiйскую мову, а яшчэ на хор, на танцы i y мастацкую школу. Гурток юных пажарнiкаy наведваю па нядзелях, факультатыy па матэматыцы – па суботах, у школьным музеi экскурсii праводжу па аyторках, у цяплiцы пры Доме пiянераy працую па чацвяргах. Раз у месяц сама выпускаю школьную насцен-газету. А яшчэ я стараста y класе, чэмпiён школы па зборы макулатуры i пераможца конкурсу абласной дзiцячай бiблiятэкi на самы тоyсты фармуляр!

– І як жа ты, Маруся, усюды паспяваеш? – здзiyляюся я.

– Гэта цяжка, цёця Таня! Але мама кажа – трэба yсюды паспець. Зараз цяжка, затое потым лягчэй стане… Бо я yсё буду yмець, а гэта значыць, змагу знайсцi самую лепшую працу, – прыклаyшы далонь да вуснаy, шэптам па сакрэце паведамiла Маруся. – У мяне i сястра старэйшая такая ж здольная была y дзяцiнстве. Наведвала секцыю па плаваннi, хадзiла y музычную школу i на акрабатыку, вышывала крыжыкам, навучылася нават жанглiраваць, магла пятнаццаць хвiлiн стаяць на галаве i чытала з хуткасцю трыста пяцьдзясят слоy у хвiлiну, вучыла японскую мову i скончыла курсы бармэнаy, – загiнала адзiн за другiм свае пальцы Маруся.

– Няyжо? – перапынiла я хвальбу дзяyчынкi. – І чым зараз твая сястра займаецца? Мабыць, ужо як мiнiмум прафесар цi касманаyт?

– Ну што вы, цёця Таня, хiба не ведаеце? – абурылася Маруся. – Наша Надзея, дзякуй Богу, нарэшце выйшла замуж i yжо тры гады як хатняя гаспадыня!.

Хатнiя феi

У жанчын самы каштоyны час – абедзенны перапынак… Усяго адна гадзiна памiж дзвюма паловамi працоyнага дня, а трэба yсё паспець – ад наведвання цырульнi да закупкi прадуктаy.

На рынку y гэты час не працiснуцца. Вунь i дзве маладзенькiя жанчыны мiтусяцца. Як трысцiнкi, хiляцца пад цяжарам сваiх пакупак, кiдаюцца ад аднаго прылаyка да другога.