Тушда кечган умрлар

Худди осмонда учиб юрганга ўхшар, тўсатдан чуқурга тушиб кетаётгандек бўлар, чўчиб уйғонар, «Ая, аяжон!» – деб инграр эди. Бир маҳал кўзини очса, тепасида Муҳтабар опа, Диля, Рустам туришибди.

– Ма, ичгин, асал чой! – деди Диля унинг бошига эгилиб. Шаҳноза кўзларини ҳорғин юмиб юзини ўгирди.

Қуруқ йўтал тутди. Энтикиб нафас ола бошлади. Ташқарида трактор тариллади. Шаҳнозанинг қулоғи шанғиллар, биров унинг миясига кириб олиб, муттасил тўқмоқ билан ураётганга ўхшар эди. Ўша томондан шовқин-сурон эшитилди.

– Туш! – деди кимдир бақириб.

– Туш бу ёққа! Бирпасдан кейин Муҳтабар опа баракка қайтиб кирди: – Рустам трактор миниб совхоз марказига кетди, – деди ўйланиб.

– Қайсар йигит экан, бир балони бошламаса гўргайди.

… Шаҳноза кимнингдир муздек кафти пешонасига текканини сезиб сесканиб кўзини очди.

Шифтдаги лампочка ўлимтик нур сочар, ёнида оқ халат кийган семиз хотин ўтирар, оёқ томонида Муҳтабар опа, қизлар тўдалашиб туришар, ялангбош сочи, елкаларига қор қўнган Рустам эшикка яқинроқ жойда турганча Шаҳнозадан кўз узмас эди. Дўхтир Шаҳнозанинг ўпкасини эшитаётганда Рустам чиқиб кетди. Кейин тағин қайтиб кирди.

– Пневмония! – деди дўхтир негадир Рустамга юзланиб. – Ўнг ўпкаси шамоллаган. Касалхонага олиб бориш керак.