Тушда кечган умрлар

Комиссар беш-олти қадам нарида турар, бошида қора шляпа, эгнида қора плаш, қўлида сут бидон бор эди.

– Невараларинг омонми? – деди Комиссар ёшига ярашмаган ўктам товушда.

– Худога шукр, юришибди. Юмалаб-сумалаб.

– Ўзинг аҳмоқсан! – деди Комиссар зарда билан – Неча марта айтдим: куёвингни судга бер! Моягини бир бураса, қизингга дом олиб беради.

Ё участкасининг ярмини кесиб беради. «Бир камим қизимнинг кундош билан бир ҳовлида туриши қолувди, болаларини ўкситиб», – деб ўйлади Қурбоной хола дили оғриб.

– Майли, – деди секин – Худога солдим. Комиссар кулди. Кулиши ғалати. Худди одамни майна қилгандек «хэххэх-хэх», дейди.

– Худонинг сендан бошқа иши йўқ! Фалончи бандамнинг арзи ҳолини эшитаман, деб кўзи учиб турибди. «Э-э! Тезроқ даф бўлсанг-чи! Сен билан гаплашиб юракни қон қилгандан кўра…»

Қурбоной хола атай гапни бошқа ёққа бурди:

– Сутга кетяпсизми?

– Бориб келдим.

Бугун сут келмас экан. Дўкон кеча байрамда ишлагани учун бугун одих қипти.

Қурбоной хола супургисини чангаллаб, ишни давом эттирмоқчи эди, Комиссар маъноли йўталиб қўйди.

Чамаси яна гаплашгиси бор эди.

– Эрталаб каша пишириб емасам, меъдам оғрийди.

– Кексалик-да! – деди Қурбоной хола.

– Мени қари деяпсанми, хэх! – Қурбоной хола жавоб бермади.