На нашем сайте вы можете читать онлайн «Казкі для малых беларусаў». Эта электронная книга доступна бесплатно и представляет собой целую полную версию без сокращений. Кроме того, доступна возможность слушать аудиокнигу, скачать её через торрент в формате fb2 или ознакомиться с кратким содержанием. Жанр книги — Легкое чтение, Приключения, Книги о приключениях. Кроме того, ниже доступно описание произведения, предисловие и отзывы читателей. Регулярные обновления библиотеки и улучшения функционала делают наше сообщество идеальным местом для любителей книг.
Казкі для малых беларусаў

Автор
Дата выхода
26 февраля 2020
Краткое содержание книги Казкі для малых беларусаў, аннотация автора и описание
Прежде чем читать книгу целиком, ознакомьтесь с предисловием, аннотацией, описанием или кратким содержанием к произведению Казкі для малых беларусаў. Предисловие указано в том виде, в котором его написал автор (Валерый Ларчанка) в своем труде. Если нужная информация отсутствует, оставьте комментарий, и мы постараемся найти её для вас. Обратите внимание: Читатели могут делиться своими отзывами и обсуждениями, что поможет вам глубже понять книгу. Не забудьте и вы оставить свое впечатие о книге в комментариях внизу страницы.
Гэта кніга створана для тых. хто любіць беларускае слова, хто хоча, каб яго дзеткі ніколі не згубілі сваю матчыну мову, і не пазбыліся яе. Но, поскольку на Беларуси реально и официально существует двуязычие, сказки дублируются и на русском (и их, пока, больше). Книгу рекомендую, так же, всем, кто интересуется белорусским языком.
Казкі для малых беларусаў читать онлайн полную книгу - весь текст целиком бесплатно
Перед вами текст книги, разбитый на страницы для удобства чтения. Благодаря системе сохранения последней прочитанной страницы, вы можете бесплатно читать онлайн книгу Казкі для малых беларусаў без необходимости искать место, на котором остановились. А еще, у нас можно настроить шрифт и фон для комфортного чтения. Наслаждайтесь любимыми книгами в любое время и в любом месте.
Текст книги
– Ёсць у мяне гняздзечка yтульнае у галiнах дрэва, над кустамi дзiкай малiны. Ёсць у мяне птушаняты малыя, падшыванцы гэткiя. Нядаyна раздурэлiся птушаняткi мае y гняздзе, ды, адзiн з iх з гнязда i выпаy. Прыйшлi дзеткi з блiзкай вёскi за малiнай, убачылi маленькае майго малога ды з сабой забралi, дадому да сябе панеслi. – Вось, я i плачу i сумую. прападзе сынок мой, птушанятка. Не выжыве ён у няволi. Не ведаю, нават, што i рабiць, як мне быць.
– Не бядуй, птушачка малая! – Кажа ваверка. – Што-небудзь прыдумаем.
Засакатала, тут, вавёрка, зацокала. Збеглiся да яе вавёркi з усiх навакольных дрэy. Распавяла ваверка сяброyкам пра птушачкiну бяду,
– Дапамагчы трэба суседцы. Нельга пакiдаць яе сам-насам з горам.
І вавёркi адправiлiся y шлях, па сучках дрэy паскакалi. Па галiнах пабеглi. А птушачка наперадзе ляцiць, iм дарогу паказвае.
– Вось, i той дом, дзе сынок птушачкi знаходзiцца! Падбеглi вавёркi да акенца.
– А вось i яно, птушаня! За акном, на падаконнiку клетка варта.
– Ратаваць трэба малога!
Раптам, бачаць вавёркi, фортачка прыадчынена. Штурхнулi вавёркi фортку, yнутр у пакой заскочылi. Бегаюць вакол клеткi. Але, як яе адкрыць не ведаюць.
– Трэба дубцы драyляныя перагрызцi, – раптам прапанавала самая старая i мудрая ваверка.
Сказана – зроблена! Перагрызлi вавёркi дубцы клеткi, лаз у ёй прарабiлi. Выпырхнула птушаня з клеткi.
Падхапiлi вавёрачкi птушанятка. Памчалiся з iм да блiжэйшага леса. А мама – птушка побач ляцiць. Шчабеча радасна.
А вось i родны лес! Прынеслi вавёркi птушаня дадому, у гняздо пасадзiлi.
– Расцi, малеча! І больш не сваволь, i з гнязда не выпадай!
САМЫ ВЯЛІКІ СЯБАР
Жыy ды быy на свеце арол. Ён быy вялiкi i моцны. Высока лётаy арол над палямi, лясамi i гарамi. Здабычу сабе выглядваy. Але, аднойчы, калi арол ляцеy над адным вёскай, пачуyся, раптам, стрэл, i арол yпаy на зямлю.
Скрываyленага арла yбачыy верабей, якi пралятаy мiма. Верабей вельмi спалохаyся i хацеy паляцець прэч.
– Дапамажы мне! – Прашаптаy арол ледзь чутна. – Паляyнiчы паранiy мяне i пашкодзiy мне крыло.
– Але, раптам, ты з'ясi мяне? – Сказаy верабей.
– Не, я не крану цябе, – адказаy арол, ледзь чутна.– Даю табе слова арла!
Верабей наскуб гаючай травы трыпутнiка i перавязаy арлу рану.





