Казкі для малых беларусаў

 – Якая смачная была вада з той крынiцы! Пiy бы, i пiy! Але, аднойчы, звалiyся y гэты ручай велiзарны камень. Перагарадзiy ён ручай. – Нiяк яму праз гэты камень ня перабрацца. Спынiyся ручай. Разлiyся шырока. – Але, камень такi вялiкi, што яго не абыдзеш, бокам не абцячэшь. І струмень паступова ператварыyся y балота.

– Эх! – Кажа вожык. – Вось, пайсцi б, ды прыбраць гэты камень! І была б у нас зноy свежая, крынiчная, вадзiца. І жыхары нашага лесу не пакутавалi б ад смагi. А балота ня губiла, ня гнаiла б наш лес.

 – А то, у нас хутка i лесу здаровага не застанецца. Вунь, якiя дрэвы на балоце растуць! Крывыя i чэзлыя.

Тут заяц Вушасцiк побач прабягаy. Пачуy ён, што вожык кажа i крыкнуy: – А, i сапраyды! Даyно пара прыбраць гэты камень!

– Вось, пайду, ды прыбяру гэты валун! – Сказаy вожык.

– Вожык, давай, я табе дапамагу!

– Добра! – Адказаy вожык. – Пайшлi!

Прыйшлi яны да каменя. Паглядзелi на яго: – Ух, якi ён велiзарны!

Сталi яны штурхаць камень. Штурхалi. Штурхалi.

Нiяк камень ня выштурхваецца. Мала таго, што ён цяжкi, дык яшчэ i да свайго месца прырос трывала. Урос у яго намёртва. Нi на мiлiметр нават не паварушыyся. Стамiлiся вожык i заяц. З сiл выбiлiся.

Праходзiy мiма лось. Убачыy ен вожыка i зайца, падышоy да iх.

– А што гэта вы робiце? – Пытаецца лось.

– Ды вось, хочам гэты камень прыбраць, каб ручаёк вызвалiць. – Калi скiнем гэты камень на абочыну, то балота зноy ператворыцца y серабрысты, бразгучы, ручаёк. І y жыхароy нашага лесу з'явiцца свая чыстая, крынiчная, вада.

А дрэвы y лесе не будуць больш расцi кволымi i чэзлымi.

– Давайце, я вам дапамагу! – Кажа лось. – Вось я, якi вялiкi i дужы!

Упёрся лось галiнастымi рагамi y камень. Стаy штурхаць камень. Штурхаy, штурхаy. Ледзь рогi ня паламаy. Але, камень нават i не зварухнуyся.

– Якi цяжкi камень! – Сказаy лось, сапучы i сапучы. – Нават я, такi моцны, не змог яго зрушыць.

Раптам, бачаць яны, iдуць мiма зубры.

– Вось гэта горы! – Сказаy заяц.

 – Зубры лёгка гэты камень ссунуць!

– Добра! – Сказалi зубры. – Прыбярэм мы гэты валун. Бо, мы i самi без свежай вады пакутуем. Вунь, якiя мы велiзарныя! І вадзiцы нам трэба шмат.

Падышлi зубры да каменя. Упёрлiся магутнымi нагамi y зямлю. Пачалi штурхаць камень сваiмi рагамi. Штурхаюць, штурхаюць, аж пара з ноздраy i шкуры iдзе, валiць клубамi. – Усе бескарысна! Камень i не думае зрушвацца! Вельмi здзiвiлiся зубры. – Ну не ведаем! – Кажуць зубры.