Казкі для малых беларусаў

І нават, пад Новы Год днём свяцiла цёплае сонейка. А yначы лiy халодны i сумны дождж. І, таму, канькi i лыжы пылiлiся, па цёмных кладоyках, i тулiлiся на цесных балконах. І, з уздыхам, чакалi свайго часу – сапраyднай зiмы. А, яна, усё не прыходзiла i не прыходзiла! Нават, лёду на рэчцы не было. Хоць зараз купайся!

– Бррр! Вада халодная! – У ёй, цяпер, толькi качкi плавалi i ныралi y ваду. Яны не захацелi ляцець на цёплы поyдзень.

– А, навошта, iм, туды, ляцець, i крыламi махаць, а, потым, назад, калi, i тут цёпла? А, яшчэ, у халоднай вадзе рыбы плаваюць.

Але, яны звыклыя! І, тут, раптам, прыйшлi маразы i, нават, выпаy снег.

– Прыгажосць! – Бублiк выйшаy на вулiцу, хутаючыся y цёплую зiмовую куртку. На галаве y Бублiка надзета чырвоная вязаная шапачка з пампонам. Вакол шыi абматаны доyгi пухнаты шалiк. А на нагах цёплыя штонiкi i прасторныя валёнкi.

– Зiма, нарэшце, прыйшла! – І, апрануцца трэба адпаведна, вось! Каб, зiму не спудзiць! Бублiк выцягнуy з каморы санкi. І з'ехаy на iх з горкi некалькi разоy.

Потым, ён знайшоy у пярэднiм пакоi лыжы. Вышмараваy. І пакатаyся i на iх. Сабака адштурхоyваyся лыжнымi палкамi. А лыжы весела беглi па першым снезе. Беглi. Беглi. І, прыбеглi да ракi. Глядзiць Бублiк, а на рэчцы лёд утварыyся. Амаль уся рака лёдам пакрылася. Толькi, на некаторых участках палонкi – прамыiны засталiся. Там, качкi плаваюць. Збiлiся y кучку. Кракаюць незадаволена. Ім мароз, снег i лёд не y радасць.

Паглядзеy, Бублiк, паглядзеy на змёрзлую, пакрытую лёдам, раку, i yспомнiy пра свае канькi.

Яны пыляцца y каморы. І, яшчэ, нi разу, гэтай зiмой, канькi ня апрабаваны. Сабака паехаy дадому, узяy канькi i вярнуyся да ракi. Пераабуyся. Лыжы на беразе пакiнуy. А, на заднiя лапы чаравiкi з канькамi нацягнуy. Раптам, бачыць Бублiк, а, уздоyж берага кот Дымка iдзе на лыжах. Шпацыр лыжны здзяйсняе.

– Прывiтанне, Бублiк! – Павiтаyся Дымка, пад'ехаyшы.

– Прывiтанне, Дымка!

– А, што, гэта, ты, Бублiк, канькi абуy? – пытаецца кот Дымка здзiyлена.

– Вось, бачыш? Лёд на рацэ, хачу па iм на каньках пракацiцца, – Адказвае Бублiк.

– Але, гэты лёд яшчэ тонкi зусiм,. Па iм нельга катацца! Небяспечна! Правалiцца можна. – Кажа Дымка i паказвае на палонкi y лёдзе.

– Падумаеш, тонкi! – Адмахнуyся ад слоy ката Бублiк. – А я, вось, вазьму i праеду! Паглядзi, як прыгожа я yмею на каньках катацца. – І, Бублiк ступiy на лёд.

– Крэк! – Затрашчаy лёд папераджальна, Гэта значыць. – Я, яшчэ, тонкi, i магу праламацца.