Албанскае танга

Тады y Доме культуры ладзiлi гулянку, i Ксенчын абраньнiк, добра падпiyшы, прасьпяваy – без усялякага музычнага суправаджэньня – эпiталаму з опэры Рубiнштэйна «Нэрон». Прасьпяваy проста так, дзеля сьмеху, але yсе, хто быy у зале, адразу прыцiшылiся, уражаныя магутным басам. Больш ад астатнiх уразiлася Нiнэль Іванаyна. Дырэктарка Дому культуры была выхавана на клясычнай музыцы, горача любiла Рахманiнава, а таму адразу ж падляцела да сьпевака.

«Калi б вы ведалi, як прыемна пачуць тут, у богам забытым Азярышчы, клясычны basso cantante», – паведамiла Нiнэль Іванаyна, не даючы рады yтаймаваць душэyнае хваляваньне.

Уладальнiк клясычнага басу кiyнуy на знак падзякi, прапанаваy выпiць зь iм на брудэршафт, але тут жа быy узяты жонкай пад руку i адведзены ад стала.

Праз пару дзён яны сустрэлiся на вулiцы.

«Вы нават не yяyляеце – як я рада вас бачыць», – яшчэ здаля выгукнула Нiнэль Іванаyна, перабягаючы дарогу, а калi сьпявак, азiрнуyшыся, прыклаyся вуснамi да яе рукi, здрыганулася ад захапленьня.

Размова у iх, аднак, не заладзiлася. «Ну, сьпяваy калiсьцi… у Казанскай опэры», – выдыхнуy, з сарамлiвай гiморай на вуснах, опэрны расстрыга. «Скажыце, Рэм Ісаевiч, а якая была ваша апошняя партыя?» – не сунiмалася загадчыца Дома культуры, i сьпявак, згадаyшы Мiракля з «Казак Гофмана», усё з той жа сарамлiвай гiморай папрасiy пазычыць яму тры рублi…

Дзьверцы цiха бразнулi i Нiнэль Іванаyна, разганяючы дрымоту, правяла рукой па твары.

– Спаy, – каротка заyважыy вадзiла.

Прыпалiyшы прыгаслую папяросiну, хлопец iмклiвым рухам працёр анучкай запацелае шкло. – Учора yзяy лiшку, цяпер устаць ня можа, – хлопец зацягнуyся папяросай i разам з дымам выдыхнуy: – Ксеня лаецца. Ня сёньня, дык заyтра пагонiць небараку.

Нiнэль Іванаyна заклапочана паглядзела y акно.

Зь весьнiц Ксенчынага двара паважнай хадою выйшаy белы певень. Агледзеyшы круглявым вокам запыленую «Кубань», ён выцягнуy шыю, зьбiраючыся засьпяваць, ды тут у хлеyчуку, што стаяy ля хаты, залапаталi крылы, пачулася кудахтаньне, i певень, страсянуyшы вiслым грэбнем, стаy тураваць чубатцы.

«Куд-куд-куд-куда-а! Куда!» – загарлалi певень з курыцай, прычым гэтае самае «Куда-а!» гучала y разнабой i Нiнэль Іванаyна з прафэсiйным дакорам хiтнула галавою.

Кудахтаньне спарадзiла y душы неспакой; неспакой – трапяткi i халодны – паблукаy пад дыхнiцай, засяродзiyся y грудзiне i неyзабаве вырваyся адтуль парывiстым уздыхам.