Албанскае танга

Нiнэль Іванаyна з асалодаю yяyляла – як уразiцца журы, пачуyшы клясычны basso cantante, як натхнёна яно будуць бiць у ладкi, а потым, насуперак правiлам, папросiць азярышчанскага самародка прасьпяваць што-небудзь на bis… І вось цяпер, калi яна сказелiла вочы на самародка, у сьвядомасьцi зварухнулася, выпетраyшы на мiг yсе астатнiя думкi, страхавiтае пытаньне: «А як нап’ецца, ды сарве выступ?» На памяць прыйшоy аповед пра тое, як артыст Бузiла, пад час спэктаклю y Казанскай опэры, звалiyся, п’яны, у аркестравую яму (пра гэта казалi y адной жаночай кампанii), i цела – ад макаyкi да халодных пятак – працялi нэрвовыя дрыжыкi.

«Кубань» запаволiла рух, збочыла з шашы на гравiйку, i пад нагамi Нiнэльчынымi гучна бразнулi бутэлькi. Бутэлечны бразгат, дзякаваць богу, да Бузiлавых вушэй не даляцеy: артыст тым часам укiдваy у рот прапанаваную вадзiлам папяросу. Нiнэль Іванаyны нахiлiлася да сумкi, пiхнула мiж бутэлек насоyку, сьцiснула сумку нагамi. Гарэлку яна везла Лёшку Пiсарэвiчу, зь якiм колiсь вучылася y музвучэльнi, i якi цяпер кiраваy у Гарадку аркестрам народных iнструмэнтаy. Свайго аркестру y Азярышчы не было, таму давялося дамаyляцца наконт акампанэмэнту з гарадчукамi.

«Кубань» iзноy страсянула; вадзiла, iмпэтна круцячы руль, выгукнуy: – Йоп! – i, абмiнуyшы калдабан, зь вясёлым дакорам зазначыy: – Пяюх i на шашы поyна. А мы y Бычкi плiшчымся. Каб не развалiцца па дарозе.

Нiнэль Іванаyна yдыхнула паветра, каб паведамiць, што бычкоyскiя дзеyкi – самыя галасiстыя y раёне, ды закашлялася ад едкага пылу, якiм – цягам хвiлiны – напоyнiyся салён.

Керхануyшы, яна сплюнула неyпрыкмет густую сьлiну, i нерухомымi вачыма стала глядзець на прыдарожныя кусты, што плылi за вокнамi.

У Бычках, на парозе мясцовага клюбу, iх сустракаy людзкi гурт: пяць дзяyчат, пару хлопцаy на матацыклах ды чатыры бабулi з клункамi.

– А дзе Люся? – запыталася Нiнэль Іванаyна, калi дзяyчыны, адна за адной, сталi yбягаць у салён.

– Радоyку адбывае, – гамузам адказалi дзяyчыны, i Нiнэль Іванаyна, ня надта зразумеyшы – што там адбывае Люся, чарговым разам уздыхнула.

– Шафёр! Вазьмiце да Гарадка! Аyтобуса не было, – загаласiлi знадворку бабулi.

Вадзiла махнуy рукой, бабулi сьпехам палезьлi y аyтобус; шэры гусак, якi цягнуy шыю з лазовай кашолкi, вiтаy усiх рыпучым крыкам, i Рэм Ісаевiч, якi спаy, прытулiyшы голаy да шыбы, няyцямна мацюкнуyся спрасонку.

Дарога пасьля Бычкоy зусiм сапсавалася.