Капитан Грант болалари

Meri Grantning yoshi o�n to�rtda edi, lekin jasur qiz og�ir ahvolga tushib qolganidan qo�rqmadi, ruhi tushmadi va butun diqqatini hali juda ham yosh bola bo�lgan ukasiga qaratdi. Robertni tarbiyalash, o�qitish kerak edi. Rejali, ziyrak, saranjom va qanoatli qiz o�zi to�g�risida o�ylamadi, kechani-kecha, kunduzni-kunduz demay ishlab, ukasini tarbiyaladi, unga onalik qildi.

Yetim qolgan bolalar muhtojlik bilan mardona kurashib, Dendi shahrida yashadilar. Ularning ahilligiga kishining havasi kelardi.

Meri faqat ukasi to�g�risida qayg�urar va uning kelajakda baxtli bo�lishini o�ylardi. Bechora qiz «Britaniya»ning halok bo�lganiga va otasining o�lganiga ishonib qolgan edi. «Tayms» gazetasidagi e’longa tasodifan ko�zi tushib qolganda, uning qanday hayajonga tushganini tasvirlab berish qiyin. Bu xabar uning so�ngan umidlarini birdan jonlantirib yubordi.

Meri darhol harakat qilishga qaror berdi. Kimsasiz begona sohillarda halokatga uchragan kema qoldiqlari orasidan kapitan Grantning jasadi topilibdi, degan mash’um xabarni eshitishga ham rozi edi, hatto shunday xabar ham doimiy shubhalar va doim azob beruvchi noma’lumlikdan ko�ra yaxshiroq edi.

Meri bor gapni ukasiga bildirdi. O�sha kuniyoq kapitan Grantning bolalari Pertdan o�tadigan poyezdga chiqdilar, kechqurun Malkolm-Kestlga yetib keldilar. Qanchadan-qancha ruhiy azoblardan so�ng Merining qalbida qaytadan umid tug�ildi.

Meri Grant Elen Glenarvanga ana shunday qayg�uli hikoya so�zlab berdi.

Qiz bu uzoq sinov yillarida o�zini qahramonona tutganini xayoliga ham keltirmay, oddiygina so�zlar edi. Lekin Elen buni juda yaxshi tushundi, shuning uchun u qizning hikoyasini tinglar ekan, ko�z yoshlarini yashirmas va kapitan Grantning bolalarini tez-tez quchoqlar edi.

Robert esa o�zlarining qanday ahvolda qolganliklarini endigina tuygandek bo�ldi. Opasining hikoyasini eshitar ekan, u Meriga ko�zlarini katta ochib qarardi. Robert Merining uni deb nimalar qilganini, qanday azoblar chekkanini faqat endigina anglab yetdi va ortiq o�zini tutolmay opasining bo�yniga tashlandi va uni mahkam quchoqladi.

‒ Oh opajon! Aziz opajonim! – dedi g�oyat hayajonlangan bola. Suhbat davom etar ekan, asta-sekin qorong�u tushdi, bolalar juda charchaganini payqagan Elen gapni to�xtatdi.

Meri bilan Robert o�zlari uchun ajratilgan xonalarga kirib, porloq kelajak to�g�risidagi shirin xayollar og�ushida uxlab qoldilar.