Капитан Грант болалари

Notanish kishi boshiga safar shapkasi, oyog�iga pishiq sariq botinka va charm getr kiygan edi. Egniga qo�ng�ir baxmal shim va xuddi shunday kurtka kiygan, kurtkasining son-sanoqsiz cho�ntaklari liq to�la ekanligini sezish qiyin emasdi, chunki ulardan har xil yon daftarchalar, bloknotlar, karmonlar, xullas, yonda olib yurish sira ham zarur bo�lmagan har xil ortiqcha narsalar ko�rinib turardi. Uzun tasmasini yelkasidan oshirib ilib olgan dengizchilar trubasi ham bor edi.

Bu noma’lum kishining betinchligi bilan mayorning xotirjamligi bir-birining butunlay aksi edi.

U Mak-Nabbsning atrofida gir aylanar, uni ko�zdan kechirar, unga savol nazari bilan qarar edi, mayor esa, aftidan, bu janobning qayerdan paydo bo�lib qolgani, qayoqqa ketayotgani va «Dunkan»ga qanday tushib qolganiga mutlaqo qiziqmas edi.

Notanish kishi o�zining barcha urinishlari mayorning xotirjamligi oldida bekor ketgach, yelkasiga osib olgan durbinini qo�liga oldi – uzuniga yozib yuborganda bu durbin to�rt futga yetardi, – u oyoqlarini kerib yo�l yoqasidagi simyog�ochdek qotib turgan holda dengiz bilan osmon birlashib ketgan ufqni ko�zdan kechira boshladi.

Shu tarzda besh minutcha dengizni tomosha qilgandan keyin u durbinini palubaga qo�ydi-da, hassaga tayangandek unga suyandi; lekin trubasining qismlari biri-birining ichiga kirib ketib, birdan yig�ilib qolgan edi, yangi yo�lovchi tayanch nuqtasini yo�qotib, grot-machta oldiga uzala yiqilishiga oz qoldi.

Mayordan boshqa odam bo�lganda juda bo�lmasa jilmayib qo�ygan bo�lardi, lekin u pinagini ham buzmadi.

Shundan so�ng notanish odam ishga kirishdi.

– Styuard! – deb qichqirdi u, ajnabiylarga xos talaffuz bilan.

Lekin hech kim kelmadi.

‒ Styuard! – deb qattiqroq chaqirdi u.

Mister Olbinet shu payt kambuzga o�tib ketayotgan edi. U noma’lum bir novcha kishi o�zini bunday odobsizlik bilan chaqirayotganini ko�rib, shunday ham hayron qoldiki, asta qo�yaverasiz!

«U qayerdan kelib qoldiykin? – deb o�ylar edi Olbinet.

– Mister Glenarvanning bironta do�stimikin? Yo�q-e!»

U notanish kishining oldiga keldi.

‒ Siz shu kemaning styuardi bo�lasizmi?

‒ Ha, ser, lekin men sizni…

Lekin noma’lum yo�lovchi uning so�zini birdaniga shart kesdi:

‒ Men oltinchi kayutadagi yo�lovchiman, – dedi u.

‒ Oltinchi kayuta yo�lovchisi? – deb takror so�radi Olbinet.

‒ Ha, ha! Sizning ismingiz nima?

‒ Olbinet.