Капитан Грант болалари

Butun bu ko�tarilish paytida sayohatchilar faqat bir marta, ertalab soat sakkizda birpasgina dam oldilar. Tezgina, nariberi ovqatlanib olib tobora ortib borayotgan xavf-xatarlarni pisand qilmay, mardlik bilan yana toqqa tarmashdilar. Ular nayza uchli tog� o�rkachlaridan, pastga qarashning o�ziyoq kishini dahshatga soladigan o�pqonlar yoqasidan o�tib bordilar. Ko�pgina joylarda ilgari bu yerlarda yuz bergan falokatlardan guvohlik berib, yog�och butlar qaqqayib turardi. Kunduz soat ikkilarda faqat toshdan iborat bo�lgan, cho�qqilar orasida cho�zilib yotgan va hech qanday o�simlik zoti o�smaydigan taqir cho�lga o�xshagan yassi tog�liklar boshlandi.

Havo quruq, osmon ko�m-ko�k. Bunday balandlikda yomg�ir mutlaqo yog�maydi: namlik bu yerlarda yo qorga, yo do�lga aylanib ketadi. U yer bu yerda skelet suyaklari singari oppoq qor ostidan porfir va bazalt cho�qqilar so�rrayib chiqib turardi. Ba’zan shamol yalab yemirilishi natijasida kvars yoki gneys jinslari gumburlab ko�chib tushardilar; siyraklashib qolgan havo ularning tovushini deyarli o�tkazmas edi.

Sayohatchilar qancha jasorat ko�rsatmasinlar, baribir charchab qoldilar. Hamrohlarining bunchalik toliqib qolganlarini ko�rgan Glenarvan ularni tog�ning bu qadar baland yerlariga boshlab kelganiga pushaymon qila boshladi. Yosh Robert charchoqqa so�z bermaslikka tirishardi, lekin uning kuchi tugab bormoqda edi.

Soat uchda Glenarvan to�xtadi.

‒ Dam olish kerak, – dedi u o�zi aytmasa hech kimdan bunday gap chiqmasligini sezib.

‒ Dam olish kerak-ku, lekin qayerda dam olamiz? – deb so�radi Paganel. – Bu yerda dam oladigan joy yo�q-ku.

‒ Baribir dam olish zarur, juda bo�lmasa Robert uchun.

‒ Yo�q, ser, men hali yura olaman… – deb e’tiroz bildirdi jasur yigitcha. – To�xtamanglar…

‒ Seni ko�tarib olishadi, o�g�lim, – deb uning so�zini bo�ldi Paganel, – lekin biz har nima qilib bo�lsa ham tog�ning sharqiy yonbag�riga yetib olishimiz lozim.

U yerda dam oladigan biror chayla-payla topsak ham ajab emas. Ana shuning uchun, menimcha, yana ikki soatcha yurishimiz kerak.

‒ Shunga rozimisizlar? – deb hamrohlarining rayini so�radi Glenarvan.

‒ Rozimiz, – deb javob berdi hamma.

‒ Bolani men o�zim ko�tarib olaman, – dedi Myulredi.

Shundan so�ng otryad sharqqa qarab yana yo�lga tushdi. Toqqa chiqishdek nihoyatda mashaqqatli yo�l yana ikki soat davom etdi.