Капитан Грант болалари

– Shuni ham aytayki, bolaning yo�qolib qolgan vaqtini nazarga olsak, u anavi tagi tekislik va tepasi ikki ming fut tik devor bo�lgan joyda yo�qolgani aniq bo�ladi. Atrofni o�zaro bo�lishib olib, uni xuddi ana shu yerdan qidirishimiz kerak, biz uni ana shu yerdan topamiz.

Mayorning bu taklifiga hech kim bir og�iz so�z qo�shmadi. Hamrohlar bo�linishib, tog�ning turli balandligiga chiqdilar va Robertni qidira boshladilar. O�zlari tog�dan uchib tushgan yerning o�ng tomonidagi eng kichkina yoriqlar ichini ham qoldirmay qidira boshladilar, minut sayin jarga qulab ketish xavfi ostida xarsanglar yig�ilib qolgan jarlar tagiga tushdilar, ular jar ichidan oyoq-qo�llari qonga belanib, kiyimlari dabdala bo�lgan holda qaytib chiqar edilar.

Uch-to�rtta sira ham tushib bo�lmaydigan jarlardan boshqa Kordilerning bu qismi bir necha soat ichida juda sinchiklab ko�zdan kechirildi, lekin bu jasur odamlarning birontasi ham dam olish to�g�risida o�ylamadi. Ammo butun mehnatlari behudaga ketdi. Aftidan, bechora Robert tog�larda o�lim topgan, tog� qoyalari esa uning qabri bo�lgan edi.

Soat birlarda Glenarvan bilan hamrohlari holdan toygan va xafa holda vodiyda yana to�plandilar. Glenarvan juda xafa edi. U deyarlik hech gapirmas, og�ir-og�ir xo�rsinar, lablaridan faqat:

‒ Bu yerdan ketmayman! Ketmayman! – degan so�zlargina uchar edi.

Uning o�jarlik bilan aytayotgan bu fikriga hamma tushunar va unga hurmat bilan qarardi.

‒ Sabr qilaylik, – dedi Paganel, mayor bilan Tom Ostinga, – biroz dam olib, kuch yig�amiz.

Robertni qidirsak ham, yo�lga chiqsak ham oldin dam olishimiz kerak.

‒ To�g�ri, – dedi Mak-Nabbs, – Eduard istar ekan, demak, bu yerda qolamiz. U hali umid qilyapti, lekin nimaga umid qilyapti – bunisini bilmayman.

– Bechora Robert! – dedi Paganel, ko�z yoshlarini artib.

Vodiyda juda ko�p daraxtlar o�sib yotardi. Mayor g�uj bo�lib o�sgan bir necha sershox daraxt tagini tanlab, o�sha yerga vaqtincha to�xtash uchun joy qildi.

Bir necha odeyal, qurollar, biroz qoq go�sht bilan guruch – omon qolgan narsalar faqat ana shu edi. Shu oradan oqib o�tadigan ariqdan yer qimirlagandan keyin hali loyqa bo�lib oqayotgan suv olish mumkin edi. Myulredi o�t ustida gulxan yoqib yubordi va ko�p o�tmay Glenarvanga issiq kakao uzatdi. Lekin u ichmadi, yerga solgan ponchosi ustida qimir etmay, cho�zilib yotaverdi.

Shu tarzda kun o�tdi.