Прынагоднае. Эсэ, вершы, публіцыстыка, штосьці пра аўтара

На маю думку гэта i ёсьць тое, што завецца НАСТАЛЬГІЯ…

Памяць захавала пэyныя падзеi ды асобныя моманты, нават пахi ды часам вяртае нас да iх… Помнiцца як татка, прыходзячы з працы, уздымаy мяне ледзь не пад столь. У яго грубых спрацаваных руках мне было yтульна i надзейна, ад яго ж пахла бянзiнам ды тытунём, ды трошку калолiся няголеныя палiчкi. Дарэчы, пах бянзiну цi нейкi iншы адмысловы пах машын вабiy мяне на працягу yсяго дзяцiнства, ды й ня дзiва, татка ж рабiy шафёрам i былi y яго карыстаньнi «палутарка» – гэта грузавiчок кшталту сучаснай «Газэлi», легкавiк «Хорх» – гэта прабацька сучасных «Аyдзi», ды вайсковы матацыклет з люлькай «М-72», вядома ж калi-нiкалi я катаyся з татам.

А яшчэ ж выразна захавала памяць пах у вясковай хаце, на радзiме продкаy у Глухскай Сялiбе, калi там даставалi з печы караваi гарачага хлебу, а калi ён крыху астываy, мне даставаyся няведамы y горадзе пачастунак – вялiкi ды надзiва смачны акраец, а да яго яшчэ цэлая конаyка сырадою, як казалi, толькi з-пад кароyкi… На вёсцы я бываy ня часта, але з вялiкай ахвотай, надта ж там шмат было цiкавага гарадскому падшыванцу…

З таткам

Бадай шчэ ня было мне чатырох год, калi будучы у сваякоy у вёсцы Паплаyшчына, я дзiвiyся, што па хаце гуляюць куры, што сабакi ня крыyдзяць катоy, што каля хаты на дрэве нейкае вялiзнае збудаваньне, гэта бусьлянка i там жывуць дужа вялiкiя i прыгожыя птушкi – буслы.

А калi па вёсцы вяртаyся з пашы статак, дзе разам былi i каровы, i козы, i авечкi, i сабакi, дык гэта быy мой першы заапарк. А як жа я напалохаyся, калi аднойчы да ганку, адкуль назiраy за дэфiладай з пашы, падыйшлi пара кашлатых невядомых мне жывёлаy ды, гледзячы на мяне, пачалi цi то раyсьцi, цi мычэць, а былi то звычайныя авечкi…

Мой жа пляменьнiк, нават маладзейшы за мяне на год, Лёнька Абакановiч, ускочыy адной з iх на сьпiну, учапiyся рукамi за поyсьць i, як сапраyдны вершнiк, паехаy па вулiцы…

.

Блiзка майго гораду Магiлёву на Дняпроyскiм поплаве, ля чыгуначнага мосту i зараз ёсьць вёска Палавiнны Лог, жыла y ёй з дзецьмi ды yнукам старэйшая сястра маёй мацi, мая цётачка Фруза. Да яе на госьцi мы з бацькамi выпраyлялiся пешкi, iдучы па Паднiкольлi yздоyж Машэкавай гары i даводзiлася нам пераходзiць чыгуначны пераезд.