Бајката станува реалност

(Кралот на морето наjвероjатно е водач или свештеник коj го чува своjот имот).

– Пушти! – прашува кралот.

– Нема да ти дозволам, не се осмелуваj да пиеш без мое знаене! (Тие зборуваат ист jазик).

– Што сакате, земете исплата – само пуштете!

– Даj ми го тоа што не го знаеш дома.

Царот мислеше-мисла – што не знае дома? Се чини дека знае се, знае се и се согласи. Се обидов – никоj не држи брада; станав од земjа, се качив на кон и отидов дома.

Кога ке доjде дома, кралицата го срекава со принцот, толку радосен; и штом дозна за своето драго дете, пукна во горчливи солзи.

И реков на кралицата како и што се случи со него, плачевме заедно, но нема што да правиме, солзите нема да ги поправат работите.

Почнаа да живеат на стариот начин; и принцот расте и расте како тесто на сунгер – со скокови и граници, и порасна голем.

"Колку и да чувате со вас", мисли царот, " мора да го подарите: тоа е неизбежно!"Го фати иван Царевич за рака, го одведе директно до езерото.

– Погледнете овде", вели тоj, " за моjот прстен; случаjно го испуштив вчера.

Тоj остави еден царевич, и самиот се сврте дома. Принцот почна да го бара прстенот, оди по брегот, а старица наидува на него.

– Каде одиш, Принцу Иван?

– Тргни се, не ми пречи, стара вештерка! И тоа е досадно без тебе. (Вештерка – од "да знаеш" – да знаеш, спореди – Веди – од Санскрит буквално – свето знаене. Според суеверните верувана кои датираат од паганството, жената е волшебничка коjа, благодарение на таjните врски со "злите духови", наводно е во состоjба да им нанесе несрека на лугето, да им наштети на животните.

Според популарните верувана, вештерка му служи на гаволот. Во Средниот Век, црковната Инквизициjа прогонувала и jавно истребувала жени осомничени за вештерство).

– Остани со Бога!

И старата дама отиде на страна.

И Принцот Иван размислуваше: "Зошто jа проколнав старицата? Дозволете ми да го превртам; старите луге се лукави и остроумни! Можеби ке каже нешто лубезно."И тоj почна да jа врти старицата:

– Врати Се, Бабо, но прости ми го моjот глупав збор! На краjот на краиштата, со навреденост реков: татко ми ме натера да барам прстен, одам и го барам, но нема прстен како што нема!

– Вие не сте тука за прстен; татко ти ви даде на морскиот крал: морскиот крал ке излезе и ке ве однесе со него во подводното царство.

Принцот горко плачеше.

– Не грижи Се, Принцу Иван! Ќе има одмор и на вашата улица; само слушаj ме, стари жени.