Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

Дзецi былi y шоку. Няyжо iх прысутнасць выклiкала такую зацiкаyленасць?

– Яны насамрэч прыйшлi толькi дзеля таго, каб нас пабачыць?

– Анягож! Вы iх героi. А народ любiць сваiх герояy. Яны вам вельмi yдзячныя.

– І што мы мусiм рабiць?

– Як мiнiмум – павiтаць iх. Яны прагнуць упэyнiцца, што вы напраyду зноy з’явiлiся. А калi вы скажаце iм хоць пару бадзёрых слоy – гэта вельмi iх усцешыць.

– Што ж, павiтацца з жыхарамi каралеyства мы i самi будзем радыя.

Перад iмi расчынiлi дзверы, i Янка з Мiланай, yзяyшыся за рукi, выйшлi на балкон.

За iмi прайшлi кароль, рыцары i вайскводцы. Натоyп адразу ж захоплена загудзеy. Янка i рад бы быy нешта сказаць, але яго словы папросту патанулi б у гэтым гомане. Таму яны з сястрой ветлiва памахалi рукамi, на што прысутныя яшчэ больш узнялiся на радасныя воклiчы, вiтаючы сваiх герояy i вызваленцаy. І толькi калi тлум трохi прыцiх, хлопец змог звярнуцца да iх:

– Вiтаем вас, вольны народ Сваргi! – i yсе iзноy радасна зашумелi. – Мы вельмi yсцешаныя i yдзячныя такому неспадзяванаму i гарачаму прыёму.

– Вы нашы героi! Слава рыцару Янку i каралеyне Мiлане! – раздалося y адказ.

– Дзякуем вам! Але для нас – сапраyдныя героi гэта вы. Гэта вы насамрэч здабылi сабе волю. Гэта вы прагналi ворага са сваёй зямлi i перамаглi яго. Мы ж толькi далучылiся да вас, натхнёныя вашым гераiзмам i прагай жыць вольнымi.

– А наша каралеyства вы вызвалiце? – нечакана пачуyся жаночы голас.

Янка yтаропiyся i разгледзеy у натоyпе на плошчы жанчыну з дзiцём на руках.

– Падобна, што гэта адна з бежанак з каралеyства Вагорыя, – цiха растлумачыy яму кароль Мацей. – Пасля гэтай бяды, што здарылася з iмi, мы многiм далi прытулак на нашых землях.

Янка акiнуy вокам люд. Нават хуткага позiрку хапiла, каб разгледзець, што сярод тых, што сабралiся, адрознiвалася невялiкая частка. І нават не па адзежы. Па вачах, у якiх чытаyся страх ад таго, што давялося перажыць, i адчай ад невядомасцi, што чакае наперадзе. З большага, гэта былi жанчыны з дзецьмi.

Мужчыны, напэyна, засталiся, каб берагчы хаты, а y выпадку чаго – узяцца за зброю i працягнуць барацьбу.

– Што ж, скажу так – калi мы сюды збiралiся, то намервалiся толькi праведаць старых знаёмых. Але зараз… Як толькi мы даведалiся пра вашу бяду, зразумелi, што цяпер не y стане папросту застацца y баку. Так, мы вельмi жадаем вам дапамагчы i yжо думаем, як гэта можна ажыццявiць.

Твар беднай жанчыны пры гэтым заззяy, а y яе вачах блiснуy праменьчык надзеi.