Зграя

З самай ранiцы ён палез у сецiва, каб выстветлiць, што гэта за гiсторыя пра ваyкоy. І не знайшоy нiчога. Запыты “гiсторыя пра ваyкоy”, “белыя ваyкi” i нават “Суу-Ардун” нiчога не далi.

“Вiдаць, незнаёмка выдумала брыдоту пра разумных ваyкоy. Але навошта гэтая троiца хоча пачуць ад мяне працяг? І якi? І як яны зрабiлi гэта?”

Хлопец дакрануyся да адмецiн. Яны yжо не балелi, але выглядалi так, быццам ён перажыy электрашокавую тэрапiю.

За некалькi гадзiн у сецiве Максiм знайшоy толькi адну падказку – на форуме пра жывёл ананiм распытваy пра злых белых ваyкоy з поyначы.

“Да чаго дайшоy – спатканнi незнаёмцам прызначаю”, – пасмяяyся сам з сябе Макс. На yсялякi выпадак паклаy у заплечнiк кухонны нож i выйшаy з кватэры.

***

Інтэрнэт-ананiмам аказалася чатырнаццацiгадовая дзяyчынка Ася са светлымi валасамi i блакiтнымi вачамi. Яна сама падсела за столiк Максiма.

– Ну прывiтанне, цi што?

Хлопец не ведаy што адказаць, таму y адказ кiyнуy галавой.

– Так i будзеш маyчаць? Калi так, то я пайду, –прамовiла яна з выклiкам.

– Чакай, я пра ваyкоy хачу пагаварыць.

– Ведаю, ты пiсаy. Інакш я б i не прыйшла да незнаёмага мужыка. Што хочаш ведаць?

– Ты пiсала пра белых ваyкоy з поyначы. І яны мяне вельмi цiкавяць.

– А я табе навошта? Ідзi да бiёлагаy.

– Слухай, мяне цiкавяць не звычайныя белыя ваyкi, а гiсторыя… Гiсторыя, як белыя ваyкi прыйшлi з поyначы i… І забiлi астатнiх ваyкоy.

Дзяyчына з палёгкай выдыхнула.

– Фух, дзякуй богу. А то мямлiш нешта, я нават напружылася. Табе таксама нехта расказаy гэту казку?

– Так, а пасля…

– А пасля прыйшлi трое – чарнявы, бялявы i лысы. Прапанавалi расказаць працяг.

– Усё так. Скажы, што гэта за ваyкi такiя i што мне рабiць? Як паводзiць сябе з гэтымi людзьмi.

– А я скуль ведаю, што гэта за ваyкi? Адно скажу – пагаджайся. Наконт грошай яны не падманваюць. Вось, глядзi, што я купiла, – Ася пакруцiла y руках новы айфон.

– І што трэба рабiць?

– Ды нiчога. Воyчыя сны бываюць у цябе? Гэта i ёсць гiсторыя. Не ведаю, пад гiпнозам яны бачацца, цi што… Мне снiлiся дзён дзесяць, потым спынiлiся. Тады троiца прыйшла. Сказалi, што я павiнна знайсцi незнаёмца i расказаць працяг маiх сненняy. Але не той, якi захачу, а той, якi яны скажуць.

– Каму ты расказала?

– Нейкай негрыцянцы з месяц таму. Яна сядзела на прыпынку, прыгожая. Я i вырашыла ёй дапамагчы.