Зграя

Тое ж самае зрабiy з акулярамi i пачаy распранацца.

– Скiдай адзежу. Зараз ты ператворышся y мяне, а я некалькi гадзiн пабуду табой.

Пасля пераапранання адвакат зрабiy яшчэ некалькi мазкоy крэмам.

– Цяпер слухай, часу мала. На выхадзе пакажаш мой пропуск, на вулiцы чакае таксi. Кiроyца ведае куды ехаць. На месцы выходзь i iдзi y хату.

– А калi мяне зловяць? І што будзе з табой?

– Нi аб чым не хвалюйся.

***

Усё атрымалася, як i сказаy Фiлiп. Нiхто не спынiy Максiма, нiчога не спытаy. Мiлiцыянер нават на пропуск не глянуy.

Таксi адвезла яго не за горад, як думаy хлопец, а да адной са старых, цудам не знесеных, хат на Грушаyцы. Знешне яна выглядала закiнутай, але знутры падавалася, што гаспадары сышлi хвiлiну назад. Пасярод адзiнага пакоя стаяy стол з нарэзаным мясам i гароднiнай. На iм жа ляжаy лiст:

"Максiм, частуйся, адпачывай, чакай мяне. Праз гадзiны тры сустрэнемся".

Макс сеy за стол i апусцiy галаву на рукi. Пасля смерцi Насты ён выцягнуy з яе грудзей нож i глядзеy на мёртвае цела да прыезду мiлiцыi.

Толькi зараз, у пустой хаце, ён адчуy як накатвае гора, па шчаках палiлiся слёзы. Упершыню за дванаццаць гадоy ён плакаy i не мог спынiцца. Наста, цi сапраyды ён любiy яе, цi гэта было звычайнае юнацкае захапленне якое б нiколi не перарасло y нешта iншае? Ён пра гэта не даведаецца.

“Такое адчуванне, што гэтую троiцу нiхто не бачыць, акрамя мяне. Не, яшчэ бачыла Ася. І Наста таксама. Значыцца, яны не прывiды. Аднак i людзьмi iх назваць нельга. З шыi гэтага малога i кропля крывi не yпала.

Што ж яны такое?”.

Воyчы сон

– Чакай, Гаyл. Вельмi шмат навiн для аднаго дня. Хочаш сказаць, iх важак – ваyчыца?

– Так. Толькi не важак, а каралева. Доyгi час кожны новы важак-воyк не мог вырашыць – як выратаваць зграю ад голада. Тэрыторыя, на якой яны жывуць – гэта сапраyдная пустэльня. Там практычна няма жывёл, а таму стагоддзi яны жылi y голадзе. Нават зубры, калi мiгруюць на поyдзень, мiнаюць iх землi. І пасля чарговай вайны, калi зграя Алык-Ачын пацярпела паразу i варожыя ваyкi забiлi yсiх iхных шчанюкоy, адна з ваyчыц забiла важака.

І, згодна традыцыi, заняла яго месца. Яна змянiла зграю.

– Якiм чынам?

– Ваyчыца нараджае ад трох да васьмi шчанюкоy. Гэта немагчыма кантраляваць. З-за гэтага зграя Алык-Ачын не магла сябе пракармiць. А таму… Мне цяжка гэта гаварыць i яшчэ цяжэй у такое паверыць. З аднаго прыплоду, якiм бы вялiкiм ён нi быy, яны пакiдаюць двух ваyчанят, самых здаровых i моцных – астатнiх забiваюць.