Зграя

У мяне пасланне ад нашага важака, Грыка.

– Мы не будзем з табой размаyляць.

– Паслухайце, гэта вельмi важна. Ад нашай размовы залежыць бяспека зграi.

– Нам усё роyна, будзеце вы жыць, цi памрэце.

– Не толькi мы, але i вы таксама. Гэта агульная небяспека для yсiх ваyкоy.

– Мы не будзем з табой размаyляць. Бывай.

– Справа y белых ваyках. Яны да yсiх дабяруцца i yсiх з’ядуць.

Дэлегацыя павярнулася спiнамi да Гаyла i пайшла y свой лес. Саветнiк кiнуyся следам.

– Чакайце, вы не можаце прыйсцi сюды i адмовiцца размаyляць.

Гэта няправiльна.

Ён хацеy дабегчы да ваyкоy, ды не паспеy – пачуyся глухi “шчоyк” i Гаyла рэзка падкiнула yверх. Ён трапiy у пастку i балтаyся y сетцы. Пад iм сабралося не менш за два дзясяткi ваyкоy, якiя перашэптвалiся мiж сабой: “Няверны парушыy мяжу”, “За такое – смерць”, “Заб’ем яго i выкiнем на чужую тэрыторыю, каб усе ведалi”.

– Калi зараз мяне заб’ёце, то y будучынi загiнеце самi.

Ваyкi сцiшылiся, агаломшаныя яго словамi. Галоyны паглядзеy на Гаyла i кiyнуy галавой.

– Забiраем яго.

***

Да горада Вый-Кло Гаyла неслi звязаным за ногi i падвешаным унiз галавой на длiннай палцы. Калi праз дзве гадзiны яны дайшлi да месца, яму невыносна балела галава, а ногi анямелi. Саветнiка не занеслi y хату, а кiнулi звязаным каля вогнiшча, вакол якога yтварылася кола з ваyкоy апранутых у незвычайную адзежу – скуры жывёл з намаляванымi на iх незразумелымi сiмваламi. Некаторыя насiлi на галаве чэрапы зуброy, а восем з адзiнаццацi былi без хвастоy.

– Развяжыце яго.

Няверны, ты парушыy святую зямлю Вый-Кло. Нiколi такога не здаралася. Ваyкi, у што б яны не верылi, не дазвалялi сабе парушаць традыцыi. І цяпер мы ня ведаем, што з табой рабiць. Адны кажуць – забiць, iншыя – адрэзаць хвост, трэцiя – пусцiць з мiрам. Скажы нам, адзiнаццацi апосталам месяца, якi лёс для сябе хочаш.

Гаyл спрабаваy трымацца на нагах, але нiчога не атрымалася i ён лёг на зямлю.

– Ваyкi, мне трэба размаyляць цi з важаком, цi са сходам, цi з каралевай. У мяне навiна, якая патрабуе неадкладнага абмеркавання.

Гэта пра белых ваyкоy.

– Няверны, ты не маеш права гаварыць, чаго хочаш. І мы не будзем слухаць казкi пра белых ваyкоy.

– Гэта не казкi. І калi нiчога не рабiць хутка пабачыце белых на свае вочы.

– Нас не пужае смерць. На месяцы нам будзе добра. Таму яшчэ раз пытаю – якi лёс для сябе хочаш?

– Паважаныя прарокi, – у кола yвайшоy адзiн з ваyкоy, якi нёс Гаyла да горада. – Мы б не неслi яго сюды, а забiлi на месцы.