Кайту

Ишект? к?ренг?н ир-атны ул кочаклап алырга ?зер иде. ?ти!..

Л?кин ишект?н узган ир-ат аны пордымсыз гына читк? эт?рде д? ?йг? ?тте. Аны? артыннан тагын ике ир иярде. Болар да кызга илтифат итеп тормадылар.

– Ниг? ачмыйсыз? – диг?н тавыш ишетелде ?й эченн?н, – Ни бел?н ш?гыльл?н?сез?

– Йоклый идек, – диде ?нисе.

– ?ыеныгыз! – дип боерды алдан керг?н ир, – Вакыт ?итте.

Бу с?зд?н ?нисе бераз аптырап калды. ?ле анда, ?ле монда барып тотынды. Шул р?вешле бераз тинтер?г?ч, ашыга-ашыга киен? башлады.

– Туктале, барсы да ?зер иде бит… Т?енчегем кайда иде со? ?ле… – дип пышылдады ?зе.

– Баланы да ?зерл?гез! – дип боерды ир.

К?рер к?зг? кечкен? булып тоелса да Т?нзил? инде бала т?гел иде. Ул х?зер к?п н?рс?л?рне а?лый, к?пне бел?. Шу?а ?нисене? ?лгер?ен к?теп тормыйча ?зе киен? башлады.

– ?ылырак киенегез, – диде кер?чел?рне? берсе, – Алмаш киемн?р д? алыгыз.

– ?зерл?п куйдым барсын да… – ?нисене? тавышы аклангандайрак чыкты, – Мен? монда аз гына икм?к калган иде, аны да алсам ярыймы?

Кер?чел?рне? берсе баш какты.

– Ярый, алыгыз. Баланы х?зер ?к ашатсагыз да була.

?нисе н?рс?недер исен? т?шерг?нд?й:

– ?… ?йе, шул… – дип Т?нзил?г? икм?к сузды.

Кызны? тамагы бик тук т?гел иде. Со?гы вакытта ризык ягы начарайды. ?тисен алып китк?нн?н бирле туйганчы ашаганы юк. ?мма аны? тамагыннан ризык ?тм?де. ?леге кешел?рне? т?н уртасында килеп, кайдадыр алып кит?рг? маташулары барсын да оныттырды.

– ?ни, кайда барабыз?

?нисе аны? аркасыннан какты:

– Белмим ?ле, кызым… Син аша, аша…

Т?нзил? кулындагы икм?кне? яртысын ?нисен? б?леп бирде.

– Син д?. ?йд?, ик?? ашыйбыз.

?нисе а?а беркад?р сокланып карап торды да икм?кне алып ашый башлады.

– Тиз булыгыз! – дип ашыктырды башлыклары, – Та?га кад?р ашарга уйладыгызмы ?лл??

Капка алдында ике машина тора иде. ?нисе арттагы эмкага атлады. Ишек тоткасына ?рел?г? кырыс тавыш ишетелде:

– Баланы калдыр! Кая барасы??

Моны ишет?г? Т?нзил? ?нисен? ныграк сыенды. ?нисе д? аны кысып кочаклады.

– Аермагыз безне! Кечкен? бит ?ле ул! – ?нисене? тавышы ?ебек иде, к?з яшьл?рен? чыланган шикелле, – Кызым!

– ?ни! Тим?гез минем ?ниг?!

?нисе аны? битл?ренн?н котырынып ?б?рг? тотынды, ?зе туктаусыз р?вешт?:

– Кызым, балакаем… Берд?нберем минем… – дип пышылдады.

Кин?т к?чле куллар Т?нзил?не ?нисе куеныннан йолкып алды да кайдадыр алып китте. Кыз ч?б?л?нде, кычкырды, ?зен эл?ктерг?н кулларны тешл?рг? тырышты. Тик берни д? ?зг?рм?де.