Кайту

Кин?т Надяны? ?итдилеге юкка чыкты, аны? й?зенд? Т?нзил?не? ?нисенеке шикелле ягымлылык, наз чаткылары п?йда булды. Ул кызга бер тын яратып карап торда да аркасыннан с?йде:

– И, балакай… Ошады? ?ле син ни ?чендер… Нык бул инде син, бирешм?ск? тырыш, – тавышы да ?ылы, х?ст?рлекле иде, – Ашап бетерде?ме? Яхшы, х?зер фотографка барырбыз.

Кыз баш какты да ?ылы киемн?рен киярг? тотынды. Надяны? с?зл?рен?, аннан бигр?к кыяф?тен? караганда, Т?нзил?не аяусыз тормыш к?т?ч?к иде. Коридорга чыгу бел?н ул мо?а тагын бер кат ышанды.

Бер б?лм?не? ачык калган ишеге аша ?зе к?рде. Бер ханым н?фр?тен? тончыгып ысылдый-ысылдый кечкен? малайны я?аклый иде:

– Сасыгын эт баласы, син монда беркемг? д? кир?кмисе?!

Тегесе шы?шый, тавышын чыгармаска, башкаларга ишеттерм?ск? тырыша, ? ханым аны? саен котыра, аны т?йгечли…

Надя Т?нзил? к?реп калсын диг?нд?й беркад?р тукталып торды да кызны? кулыннан тартты:

– ?йд?… – дип пышылдады ул. ??м Галина Герасимовнаны? б?лм?сенн?н чыкканын к?реп, ?илтер?теп алып китте.

Фотограф б?лм?сен? кертк?ч:

– Мен?, сезг? тагын бер эш, – дип кызны б?лм? уртасында калдырды да чыгып китте.

Фотограф б?лм?сенд?ге ханым а?а к?з й?гертеп чыкты да каралып, пычранып бетк?н кечкен? кел?мг? бастырды, муенына ?епк? тагылган табличка элде. ??м фотога т?шерде. Бу бик с?зч?н хатын т?гел иде. Берничек т? кимсетм?де д?, юатмады да. У?га, сулга борылырга кушты. Башын к?т?рерг?. ??м с?генеп куйды:

– Пленка бетк?н, шайтан алгыры, – ??м кызга борылды, – Мин х?зер кил?м. Шунда гына тор.

Бер кая да китм?!

"Бер кая да китм?…" Бу с?зне ишет?г?, Т?нзил?не? к??еленд? ашкынулы бер хис ялтлап куйды. Китм?… Кит?рг? кир?к, ?лб?тт?! ?н? ич, Надя н?рс?л?р с?йл?де. Ачык ишекле б?лм?д? ялгыз калу – м?мкинлек иде. Ычкынырга кир?к!

Т?нзил? ишекк? ташланды. Аны сак кына ачып коридорга к?з салды. Кеше заты к?ренми иде. Ул коридорга чыгып аяк киемен салды да тавыш-тын чыгармаска тырышып ишекк? юн?лде. Й?р?ге д?п-д?п типте, мен?-мен? кемдер килеп чыгар да аны эл?ктереп алыр кебек тоелды.

Бернич? адым гына кала… Шуны уза алса?, ирек к?т?. Артта кин?т ишек ачылып китте. Кыз коты алынып стенага сыланды.

– Надя! – дип кычкырды Галина Герасимовна, ишект?н башын тыгып.

"Бу якка карама!" – дип ялварды кыз к??еленн?н, ??м кайчандыр д?? ?нисенн?н ишетк?н с?зл?рне исен? т?шерде, – "Дошман к?зл?рен сукыр ит…" Карамады. Ул арада коридорны? теге очыннан Надя килг?не к?ренде. Т?нзил? тын алырга куркып стенага сарылып басып торды. Надя ?йб?т, ?лб?тт?.