…І прыдбаў гэты дом

У Вёсцы яму б давялося yкалваць як валу паyгода, каб зарабiць тую суму, якую ён зарабiy на шахце за месяц, стоячы на расслабоне на люках. І гэта ён яшчэ y забой не хадзiy. Адзiная прыкрасць – шахта мокрая, шмат грунтовай вады.

Першы заробак бацька не ведаy куды падзець. Нiколi раней ён не трымаy столькi грошай у руках. Думкi пра тое, на што iх патрацiць, лёталi, абганяючы адна адну, быццам мухi. Карцела купiць усё i адразу, аднак без канкрэтнай мэтанакiраванай упадабанасцi. Складзеныя напалам i рассаваныя па кiшэнях рублi, траякi, пяцёркi, чырвонцы i дваццацьпяткi выпукла вытыркалiся, патрабуючы yвагi да сябе, i балюча джалiлi, бы тыя восы, калi дакранаyся да iх, сунуyшы рукi y кiшэнi, як у гнёзды з небяспечнымi насякомымi.

Тады аддзёргваy рукi нават з мiжвольным ускрыкам, бо фантомны боль нiчым не адрознiваyся ад сапраyднага.

Каля крамы з адзеннем бацька затрымаyся, пакурыy i зайшоy унутр. Выйшаy адтуль з новым чорным касцюмам, дарэчы, першым у жыццi, вастраносымi скуранымi туфлямi i кашуляй – белай у чорныя плямы картачных пiк.

Грошай паменела, але тыя, што засталiся, лiтаральна апякалi праз тканiну кiшэняy.

Бацька вярнуyся y iнтэрнат, пераапрануyся y наyё. Паглядзеyшыся y люстэрка, спадабаyся самому сабе. Касцюм на iм сядзеy, як на артысце Лешчанка, быццам нарадзiyся y iм. Удалую пакупку не перашкодзiла б абмыць, каб зносу не было. Напрыклад, з суседам па пакоi – iнжынерам з Тэнтэкскай шахты. Заадно больш-менш пазнаёмяцца па-чалавечы. Але той так рэдка з’яyляyся y iнтэрнаце, што чакаць яго не мела сэнсу, да таго ж суботнi кастрычнiцкi дзень, быццам лiсты шчасця, шчодра раздаваy апошняе цяпло.

Адлiчыyшы некалькi купюр, каб праставiцца на працы, i схаваyшы iх пад электрабрытву «Харкiy» у футаляры, абабiтым сiнiм аксамiтам, бацька вырашыy пайсцi y кабак. Пра тое, што лепш было б накiравацца да цёткi Грунi з дзядзькам Жэнем i з iмi адзначыць першы шахцёрскi заробак, не падумаy. Ён нiколi не быy яшчэ y пiцейных установах, але ведаy, дзе знаходзiлася найлепшая, таму ногi самi прывялi да рэстарана, што падпiраy сваiмi шклянымi сценамi кiнатэатр «Юнацтва» па Ленiнскай вулiцы.

Рэстаран расчараваy. У iм было досыць цiха, шэра i будзённа. Са сцяны без вокнаy на наведвальнiкаy сумна пазiраy Ленiн (вялiкае пано з адлюстраваннем правадыра спускалася кiлiмам ад столi да падлогi), перажываючы, вiдаць, за перавод прадуктаy i фiнансаy, якiя y любым выпадку ператваралiся y пыл.