Танланган асарлар

Эгниларида гимнастёрка. Галифе шим, оёқларида каттакон ботинкаю обмотка, бошларида эса – қалпоқ; уларнинг олдида иккита ёшгина йигитча бошларини бир-бирларига теккизиб, оёқларини икки ёққа узатганча ёнбошлаб ётишарди. Бири аскар кийимида, бири эса бошида чимкашта дўппи, устида бўз кўйлак, узун бўз иштон, ялангоёқ.

Суратнинг пастроғига СЂСѓСЃ тилида В«Р?СЋРЅСЊ, 1921 РіРѕРґ. Ташкент» деб ёзилган СЌРґРё.

– Қани, биронтасини танидингларми? – деб қолди Қодир бобо шу маҳал.

Фурқат билан Анвар бир-бирларига қарашди, сўнг боболарига елка қисишди, Сарви буви жилмайиб гапга аралашди:

– Ўша олдинда чўзилиб ётгани, дўппи кийганни айтяпти, бобонг.

Болалар тағин суратга тикилишди. Улар боболарининг бир маҳаллари ўзларига ўхшаган ёш бола бўлганига ишонмайроқ, таажжубда турар эдилар.

– Аслида мен тушмаслигим керак эди, – деди Қодир ота.

– Суратга тушишаётганида шу атрофда турган эдим, Замонали тоғам чақириб қолдилар, кел, сен ҳам туш, хизмат қилдинг, деб. Шундай қилиб, мен ҳам тушиб қолдим. Барибир шундан кейин мен ҳам отрядга қўшилиб кетдим.

– Манави сизнинг ёнингизда ётган аскар кийимидаги бола ким?

– Қайси? Манавими?– дея кўрсаткич бармоғи билан нуқиб кўрсатди Қодир ота.

– Танимадиларингми? Бу Руфат тилмоч-ку!..

– Атийми? – деб суратга энгашди Анвар. Болалар суратга тикилиб ҳайратда эдилар.