Танланган асарлар

Нимайди?

– Йўқ, ўзим… – деб тағин кулди Сафаргул.

– Нима гап ўзи? – деб сўради Асет.

– Нима бўларди, – деди Сейт жиддий. – Биттаси Сафаргулнинг чўнтагига хат солиб кетибди.

– Қанақа хат?!

– Қанақа хат бўларди, қорхат-да!

– Ким? – деди Асет.

– Олтинчининг болалари.

– Улар қаёқдан билибди?

– Кеча ўзимиз ўргатгандик, – деди Сейт.

– Қани, нима деб ёзибди? – деди Асет қизиқиб.

– Бу сир.

– Нимаси сир? Қани, кўрайлик-чи? – деб ялина бошлади Асет.

– Бер, ўқисин, – деди Сейт.

– Йўқ, хат менга ёзилган. Бермайман, – деб туриб олди Сафаргул.

У Асетни роса ялинтирди. Мен ҳам хатни кўргим келарди. Бироқ Асетга бермаган хатни менга берармиди?

Бирдан қўнғироқ чалиниб қолди. Ҳаммамиз ичкарига кирдик. Пальтоларимизни ечиб, залга ўтдик. Зал тўла бола. Қий-чув. Бирини бири қувлашган, қийқиришган… Асет ҳали ҳам Сафаргулга ялиниб хатни ололмай юрибди.

Бир маҳал залда бир овоз дўриллаб эшитилди:

– Ҳамма клубга!

Ўқитувчи бўлса керак. У шундай деди-ю, ўқитувчилар хонасига кириб кетди. Болалар залга қараб ёпирилишди.

Бизлар сал кейинроқ кирдик. Эшик олдида Сафаргул Асетни туртиб, қўлига хатни берди.

– Ма. Бермасам хафа бўласан шекилли. Чўнтагингга солиб қўй, кейин ўқийсан.

– Раҳмат.

Асет хатни чўнтагига солди. Сейт менга қараб кўзини қисиб қўйди.