Танланган асарлар

Чой ичиб бўлиб, эртанги ов режалари ҳақида маслаҳатлашаётганимизда Жапақ амаким келиб қолди. Гаплашиб ўтириб билмабмиз, кеч кириб қолибди. У устидаги пальтосини ечиб чўткалади, қулоқчинини қоқди. Шундай бўлса ҳам уйга киргандан кейин кийимига ёпишган қорлар эриб, силкиган сайин атрофга сув сачрар, қизиб турган тунука печкага тегиб жиз-жиз қилар эди.

Жапақ амаким бир йўла этигини ҳам ечиб, ичкари уйга кирди. Қовоғи солиқ. Нима бўлдийкин? Беморнинг мазаси қочиб қолдимикан?

Асет билан мен унга термилиб турибмиз. Уйга кириб, юзига иссиқ теккач, сал очилди.

– Ҳа, ўғлим, зерикмадингми? – деди менга.

– Йўқ.

– Сен билан гаплашишга вақт ҳам бўлмаяпти.

Жапақ амаким чарчаган бир қиёфада стулга оғир чўкди. У стол устидаги чойнакни олдига тортиб, аввал бир пиёлага қуйиб қайтарди-да, сочиқ билан бостириб яна менга қаради.

– Дадангнинг ҳам ишлари шундай кўпми? – деб жилмайди.

– Йўқ… – дедим. – Фақат баъзан кечалари одамлар келиб чақириб кетгани бўлмаса… Кундузлари идорада ишлайди.

– Дадангники осон, – деди Жапақ амаким иссиқ чой ҳўплаб. – Мана кўрмайсанми, кечаси денгизда бир балиқчи оёғидан ажраб қолипти.

– Қандай қилиб?

– Ҳозир балиқчилар учун жуда қийин пайт, ўғлим. Мана икки ойдирки, дарёда абиржи.

– Абиржи дегани нима дегани?

– Дарё музласа, балиқчилар абиржи турди, дейишади.