Танланган асарлар

– Мажлисга бордик, – дедим.

– Ҳа, айтгандай, Қалли ота билан учрашмоқчи эдинглар-а? У келолмади-ку. Нима бўлди?

– Ўрнига бошқа мажлис қилдик, – деди Асет шошилиб. Чамаси мени қўлга тушиб қолади, деб ўйлади шекилли, гапни бошқа ёққа буриб юборди. – Ада, қачон Қалли отанинг қўли тегади?

– Нимайди?

– Соғиндиқ учрашиши керак экан.

Жапақ амаким ҳайрон бўлиб менга қаради. Асет менинг бу ерга нима мақсадда келганимни айтиб берди. У бирпас индамай ўтирди-да, бошини чайқаб кулди.

– Об-бо тиниб-тинчимаган-эй, – деди қўлини елкамга қўйиб. – Ҳа, майли, Қалли оға касалхонага келади, касал кўргани.

Ўзим айтиб қўяман. Учрашсин сен билан. Келишдикми?

– Майли.

– Хўп бўлмаса, Асет, дам олинглар. Мен ҳам овқат маҳалигача бир чўзилиб олай.

Асет иккаламиз нариги уйга чиқиб, эртанги кун режасини туза бошладик.

– Энди бундай, – деди Асет у ёқ-бу ёққа қараб.

– Эшик ёпиқми? Ова, ёпиқ экан. Эрталаб дадам ишга жўнагандан кейин секин ҳеч кимга билдирмай Думалоқ кўлга борамиз. Кўл ёнида қалин қамишзор тўқай бор, қирғовул, қуён тўлиб ётибди. Қуён билан қирғовулни ўша ердан овлаймиз.

– Балиқни-чи?

– Балиқни дарёдан.

Аввал тушгача қуён билан қирғовулни овлай олсак, уйга келиб бувимларга бир кўриниш бериб, кейин дарёга тушамиз.

– Қандай қилиб? Дарё муз-ку?

– Э, шуни ҳам билмайсанми? Темир сумба билан бир жойини ўямиз-да, қармоқ ташлаймиз.