Танланган асарлар

Қуённики дейсизми, тулкиники дейсизми, турли қушларники дейсизми… ўҳ-ҳў, жуда кўп!

Қалин қамишзор орасига шўнғиб кетдик. Қамиш поялари оппоқ қиров. Тегиб кетсанг, шохидаги оппоқ қор, қировлар елкаларингга, бўйинларингга дув этиб тўкилади, танангни жунжиктиради. Бир маҳал тўхтаб атрофга қулоқ солдик.

Қаердадир қамишлар орасида бир қирғовул сайраб ўз шеригини чақирарди, ўқтин-ўқтин гумбурлаб милтиқ отилади. Унинг товуши бизларга зўрға бўғиқ етиб келади…

Мен мўлтираб Асетнинг кўзларига қарадим:

– Адашдикми?

– Ова, – деди у кулиб. Жаҳлим чиқиб кетди.

– Нега куласан? Ундан кўра, тезроқ кетайлик бу ердан.

– Ҳа, қўрқяпсанми?

– Қўрқаётганим йўғу… – деб ғудрандим, – тўқайдан ташқарида ҳам қуён бордир.

Асет гапимга унча аҳамият бермай, қамишларнинг қалинроқ ўсган жойига кириб кетди. Ёлғиз туришга қўрқиб, мен ҳам унга эргашдим.

– Қаёққа?

– Буёққа кел, – деди у қамишлар орасидан.

Борсам, бир тўп қамишга қараб турган экан.

– Овулимиз мана бу томонда, ўша ёққа юришимиз керак.

– Қаёқдан биласан?

– Мана шу қамишга қара,– деди қўлини чўзиб. – Кўрдингми, япроғи бир томондан ўсган-а?

– Ҳовва.

– Япроқ қайси томонда кўпроқ ўсади?

– Мен қаёқдан биламан?

– Ботаникадан мазанг йўқ, – деди Асет катта кишилардай. – Бундан сўнг эсингдан чиқарма. Қамишнинг япроғи доим кун чиқадиган тарафга қараб ўсади.